In 2007 ben ik veroordeeld tot het betalen van forse bedragen aan Michael de Jong en zijn vriendin voor zowel geleden schade als immateriele schade. Als ik weet hoeveel geld iemand na uitspraken van rechters krijgt voor immateriele schade, zoals mijn zoon, die door fouten in het ziekenhuis een dwarslaesie heeft gekregen (90.000 euro) dan was die uitspraak in 2007 infaam. Er loopt inmiddels een beklag over die uitspraak en de uitspraak in de strafzaak tegen mij bij het Europese Hof. Maar dat duurt doorgaans zo’n 5 jaar…..

Eind 2007 claimden De Jong en zijn vriendin dat ik de uitspraak van de rechter had overtreden t.a.v. mijn uitspraken over hen (dat betrof o.a. reacties van mensen op deze site en dat ik eerdere uitspraken niet in voldoende mate had weggehaald en ook twee nieuwe, zoals deze pagina met feitenmateriaal over Michael de Jong op de site www.geenonschuldigenvast.nl ). Zij lieten een beslag op mijn huis leggen.

In 2008 is een kort geding gevoerd omdat De Jong en zijn vriendin mijn huis wilde laten verkopen. De rechter sprak uit dat De Jong een bodemprocedure diende te starten om te laten beoordelen of ik over de schreef was gegaan. Daar ging De Jong tegen in beroep en ook in hoger beroep deed de kantonrechter dezelfde uitspraak. Het heeft lang geduurd voordat deze bodemprocedure werd gevoerd (pas eind 2010 gestart). Het vonnis van de rechtbank in Zwolle laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Geen van de claims van De Jong en zijn vriendin zijn toegewezen en ik hoef ze niets meer te betalen en het beslag gaat van mijn huis. (En als het Europese Hof t.z.t. mijn beklag toewijst dan zijn De Jong en zijn vriendin mij dus nog behoorlijk veel geld schuldig).

Niet alleen was het dus een onzinclaim. (Besef dat in oktober 2007 mij gemeld werd dat men de weg van de claim en het beslag wilde ingaan, tenzij ik beloofde nooit meer iets over De Jong en zijn vriendin naar buiten te brengen, hetgeen ik weigerde. Ik buig niet voor chantage). Maar ook hebben De Jong en zijn vriendin bij die drie processen gevraagd om een toevoeging, hetgeen betekent dat de belastingbetaler opdraait voor een belangrijk deel van de advocatenkosten van De Jong bij deze drie processen. Ik heb helaas de kosten voor mijn advocaat bij deze drie processen voor het overgrote deel zelf moeten dragen. Maar je moet wat over hebben voor je principes.

Ben trouwens benieuwd of De Jong (met een nieuwe steun van de belastingbetaler) in hoger beroep gaat.

Ik ben ervoor dat mensen, die dat nodig hebben, via een financiele ondersteuning rechtszaken kunnen voeren. Maar begrijp niet goed hoe De Jong en Wittermans die financiele steun hebben gekregen. Enerzijds omdat ze toch een forse betaling hebben ontvangen van mij door de uitspraken van de rechters. En anderzijds is het zo dat die instantie (Raad voor de Rechtsbijstand) bepaalde inhoudelijke eisen stelt. Maar ik heb al vaker vastgesteld hoe gemakkelijk de verschillende overheidsinstanties De Jong behandelen (o.a. het geven van een wapenvergunning, het mogen blijven wonen in een vakantiebungalow, terwijl andere vaste bewoners wel weg moesten).

Er loopt een art.12 procedure bij het Amsterdamse Hof over de Jong over de ernstige verdenking van meineed bij mijn strafzaak. Het OM weigert De Jong daarover te vervolgen, terwijl die meineed toch heel eenvoudig onderzocht en vervolgd kan worden. (Het gaat o.a. over de ontkenning van De Jong dat hij ooit met een mes onder zijn kussen heeft geslapen, terwijl hij in 1999 bij een verhoor door de politie zelf had bevestigd dat hij met een mes onder zijn kussen slaapt en twee eerdere vriendinnen hebben verklaard dat hij met hen altijd met een mes onder zijn kussen slaapt). Ik verwacht dat daar binnenkort een uitspraak over komt.

Kort voordat het rapport van de commissie Deetman uitkwam, was er nog een ander heel belangrijk rapport in het licht van het voorkomen van misstanden bij Instituten. Het was afkomstig van de Nationale Ombudsman. En het betrof zijn rapport over de gebeurtenissen rondom baby Jelmer in Groningen. Het ziekenhuis was daarbij zwaar in de fout gegaan. De ouders werden vervolgens misleid en van het kastje naar het muurtje gestuurd.  De Inspectie voor de Volksgezondheid speelde vervolgens ook een uiterst dubieuze rol door een kritisch rapport over de gebeurtenissen in Groningen te vervangen door een “niets aan de hand”- rapport. Terecht dat de Nationale Ombudsman over zowel het gedrag van het ziekenhuis in Groningen als van de Inspectie voor de Volksgezondheid in het openbaar in niet mis te verstande woorden schande sprak.

Natuurlijk is het zo dat hoe groot het aantal misstanden ook geweest is bij die Katholieke Kerk in de gerapporteerde jaren, het betrof toch maar een klein percentage van de priesters. Maar een veel groter deel van die kerkambtenaren (en zeker ook een belangrijk deel van de verantwoordelijken) moet kennis gehad hebben van die misstanden. En zij besloten bewust of onbewust dat het belang van het instituut (Kerk) groter was dan het belang van de (bestaande en toekomstige) slachtoffers.  Daardoor kregen buitenstaanders geen zicht op wat zich achter de facades afspeelde.

Maar dit is niet uniek voor de Katholieke Kerk. Bij andere instituties zoals gezondheidszorg en justitie is in feite hetzelfde het geval. In Nederland overlijden jaarlijks meer dan 1500 mensen door fouten in het ziekenhuis en meervouden ervan lopen onherstelbare schade op. Baby Jelmer is daar een voorbeeld van en ook mijn zoon Marc, nu bijna tien jaar geleden. De fouten die toen bij hem gemaakt zijn kunnen het best beschreven worden als “het niet houden aan afgesproken procedures” en “simpele onderlinge communicatieproblemen”.  Nadat het duidelijk was dat mijn zoon door die fouten een dwarslaesie had opgelopen heeft men zich vervolgens niet gehouden aan de in het ziekenhuis zelf vastgestelde procedures om fouten te melden bij de interne klachtencommissie, noch heeft men direct het complete dossier overhandigd. (Toen dat veel later wel gebeurde was er o.a. tegen alle regels in typex gebruikt om delen onleesbaar te maken).

Totdat ik die ervaring heb gehad had ik een hoge dunk van instituten als de gezondheidszorg. Dezelfde hoge dunk die katholieken tot niet lang geleden ongetwijfeld voor de religieuze ambtsdragers hadden. Maar sinds ik die ervaring had gehad met de fouten bij mijn zoon en me er sindsdien uitgebreid verder in heb verdiept stel ik vast dat er niet alleen veel fouten worden gemaakt,  maar dat er bijna een zelfde soort zwijgcultuur is als bij de Katholieke kerk. Natuurlijk is men van goede wil en doet men zijn best. Maar men weet van de fouten die gemaakt worden en ook waarom dat zo is, maar doet er weinig aan. En als de gevolgen van de misstanden zichtbaar zijn (zoals bij baby Jelmer) dan doet men er alles aan om dit voor de buitenwereld en de betrokkenen verborgen te houden. Men probeert hierdoor het belang van het instituut hoog te houden, ook als individuen hier schade door lijden.

Als in de luchtvaart men zich net zo slecht aan afgesproken procedures zou houden als in de gezondheidszorg in Nederland dan zouden er dagelijks tientallen vliegtuigen naar beneden storten. En het trieste is dat er helaas, ondanks alle geruststellende woorden, weinig aan verandert.

Bij justitie is hetzelfde laken een pak. Lees nog maar eens de dossiers van de zaken als de Schiedammer Parkmoord, de Puttense moordzaak en de zaak van Lucia de B. Een dusdanige opeenstapeling van fouten en het zich niet houden aan afgesproken procedures dat het volledig ondenkbaar is dat het tot maar een paar zaken beperkt is gebleven. Mijn schatting is dat er in Nederland op dit moment minimaal 50 mensen langdurig vast zitten in de gevangenis die onschuldig zijn. Maar dergelijke fouten worden niet gecorrigeerd omdat het belang van het instituut groter is dan het belang van het individu. Openbaar Ministerie en de Hoge Raad hebben daar een grote weerzin tegen. (Lucia de B. en de twee van Putten zijn alleen maar vrijgesproken door de vasthoudendheid van buitenstaanders. En in Schiedam is het gebeurd doordat de echte dader plotsklaps bekende. En zelfs toen heeft het OM nog weken gepoogd het onder de pet te houden).

Hoe graag je het ook anders zou willen, instituten zijn er niet goed in om hun eigen fouten onder ogen te zien. Men doet er juist alles aan om die te verdoezelen. Het probleem daarbij is dan juist dat de hoognodige maatregelen die nodig zijn om dergelijke fouten naar de toekomst toe te voorkomen,  niet worden genomen. De bestaande praktijken blijven gehandhaafd.

Op dat punt is de situatie in Nederland ronduit slecht te noemen. Kijk hoe we met klokkenluiders omgaan. Ze worden dusdanig door de instanties aangepakt, dat nieuwe klokkenluiders zich wel tien keer bedenken om naar buiten te gaan.

En interne instanties die onderzoeks- en correctietaken krijgen blijken vaak ook eerder aan het belang van het instituut zelf te denken dan aan het openbaar maken van een groot probleem. Zie het rapport van de nationale ombudsman over de Inspectie van de Gezondheidszorg over baby Jelmer. En als ik hoor dat de nationale recherche onderzoek doet naar misstanden bij politie, openbaar ministerie of rechters dan weet ik al zeker dat de onderste steen niet boven komt. Zo is men nu al 2 jaar (sic) bezig om n.a.v. de aangifte van Chipshol te komen tot besluitvorming inzake de vervolging van rechter Westerberg inzake meineed.

Het is van groot belang dat er onafhankelijke instanties komen die mogelijke misstanden bij (semi-)overheidsinstanties onderzoeken. Waar klokkenluiders en anderen terecht kunnen komen om  hun ervaringen te melden en zaken aanhangig te maken. Een instantie, zoals de Nationale Veiligheidsraad , die dan de mogelijkheid heeft onderzoek te doen en mensen te verhoren. Maar de weerzin hiertegen, ook bij de politiek verantwoordelijken in Nederland, is groot. Met de mond wordt er nog wel wat beleden dat men onderzoek doet, maar in werkelijkheid dekt men zoveel mogelijk van de fouten toe.

In Engeland is er bij voorbeeld sinds 1997 een dergelijke onafhankelijke instantie m.b.t. tot afgesloten  strafzaken (CCRC). Vanuit die onafhankelijke positie worden jaarlijks 25 mensen vrijgelaten uit de gevangenis omdat ze daar ten onrechte zaten. Met als resultaat dat het vertrouwen in de rechtsstaat in Engeland daardoor gestegen is. (Naar Nederlandse verhoudingen zouden dat er ongeveer 5 per jaar zijn, terwijl dat in werkelijkheid minder dan een half per jaar is.

Mijn doel van deze onafhankelijke instanties in de gezondheidszorg, openbaar bestuur en justitie, is niet om primair de verantwoordelijken te straffen.  Maar om ervoor te zorgen dat dergelijke fouten in de toekomst niet meer gemaakt worden. Want als je werkzaam bent in zo een instituut en je weet dat er de mogelijkheid bestaat dat aan het eind van de rit vreemde ogen kijken naar wat je gedaan hebt dan is dat veel dwingender dan als je weet dat bij mogelijke problemen je toch wel de hand boven het hoofd wordt gehouden door collega’s of verantwoordelijken.

Het is makkelijk (hoewel zeker ook terecht) om nu pijlen te richten op verantwoordelijken binnen de Katholieke Kerk. Maar je laat zien dat je de lessen hiervan pas goed hebt begrepen als je misstanden die bestaan binnen andere instituties ook zoveel mogelijk probeert te voorkomen. En daarvoor zijn onafhankelijke onderzoeksinstanties cruciaal.

In zijn zeven hoofdstukken over de cruciale onderwerpen uit deze zaak stelt Derksen meer dan 30 LEUGENS vast van de betrokkenen. Rechters zijn voorgelogen over de resultaten van onderzoek en de gegevens in de verschillende dossiers.

Derksen komt tot de conclusie dat Louwes een keihard alibi heeft doordat hij een file heeft gemeld waarin hij gestaan heeft na 20 uur bij Harderwijk. Een file die niet door de ANWB  is gemeld.  Hij onderzoekt het hele dossier, maar heeft ook veel (nieuwe) informatie over het wegverkeer van die avond en in de jaren ervoor en erna. Er kan geen enkele andere verklaring zijn voor het melden van deze file door Louwes dan het feit dat hij er ingestaan heeft. En dan heeft Louwes niet gelogen over het telefoontje vanaf de A28 en dan valt het hele scenario van het OM over deze moord, die door hem toen gepleegd zou zijn, in duigen.

Maar ook in de andere hoofdstukken zien we hetzelfde patroon. Vooral door de valse voorstelling van zaken van OM en NFI is het beeld geschapen dat Louwes een leugenaar is en de moord heeft gepleegd. Maar keer op keer stelt Derksen vast dat Louwes de waarheid sprak en het OM, NFI en deskundigen logen. Hier staat een boeiende opsomming van Derksen hierover.

Walgelijk is natuurlijk ook het feit dat deskundigen die evident fouten hebben gemaakt, ook als zij erop attent zijn gemaakt, niet alsnog hun fout erkennen. Zo is er een hoogleraar uit Eindhoven die verklaart dat op zichzelf het wel mogelijk was om op grotere afstanden een telefoongesprek te voeren (en dus het gesprekje vanuit Deventer, terwijl je op de A28 rijdt, in theorie mogelijk was). Maar verklaarde deze professor, met het weer dat op die avond was, was dit niet mogelijk. Vastgesteld is echter dat hij de weerkaart gebruikte van 20 december 1999 in plaats van 23 september 1999. En in december waren er winterse buien en op 23 september was het ideaal weer voor die gesprekken over grote afstanden. Maar die professor weigert daar dus op terug te komen, terwijl zijn verklaring wel in het vonnis als argument tegen Louwes wordt gebruikt.

Ook ten aanzien van het DNA-bewijs blijkt hoezeer het NFI aan een vorm van wishful thinking heeft gedaan en hoezeer ook zij de rechters hebben voorgelogen.

Ik behoorde ook heel lang tot de groep mensen die zich niet kon voorstellen dat mensen in onze nette rechtsstaat onschuldig langdurig gevangen komen te zitten. Maar sinds 2005 (Commissie Posthumus over de Schiedammer Parkmoord) zijn mijn ogen opengegaan. Naast de zaken die wij inmiddels in Nederland goed kennen (zoals Puttense moordzaak, Lucia de B., Ina Post), zijn er in de boeken van Van Koppen, Wagenaar, Israels c.s. minstens nog 10 andere zaken waar het uiterst onzeker is of iemand terecht gevangen zit. (En dan zeg ik het nog eufemistisch). Maar zeker als we naar andere landen kijken (zoals in Engeland) en de VS dan valt vooral op hoezeer de daar gemelde fouten lijken op die in Nederland. Lees mijn artikel over het boek over 250 zaken in de VS (Convicting the Innocent) van mensen die zeker onschuldig veroordeeld zijn (en gemiddeld 14 jaar gevangen zaten).

Alle soorten fouten die daar beschreven zijn, zijn in de reeds bekende Nederlandse zaken ook herkenbaar. De noemer is dat de dienaren van de wet op het moment dat zij ervan overtuigd zijn dat iemand de dader is letterlijk door roeien en ruiten gaan om iemand veroordeeld te krijgen. En dat zij er dan bij liegen, dan is dat toch een leugentje om bestwil! Ten dele beseffen zij zich dat niet eens, zo blind zijn ze door hun eigen overtuiging dat ze geloven wat ze zelf zeggen, terwijl dat helemaal niet in het dossier staat of zelfs het tegengestelde.

Een fatsoenlijke rechtsstaat doet er alles aan om deze fouten te voorkomen. En doet er ook alles aan om als die fouten helaas toch zijn gebeurd, ze te herstellen. En aan beide eisen voldoet helaas Nederland niet. Met de mond wordt beleden dat men er alles aan doet om deze fouten te voorkomen, maar als je de praktijk ziet dan is dat gewoon niet het geval. En Nederland kent een van de laagste aantallen van herziene rechtszaken. (In Engeland 25 per jaar, in Nederland gemiddeld minder dan 1 per jaar).

Als we niet een onafhankelijke herzieningsraad krijgen, zoals in Engeland (CCRC) dan zullen we het verschijnsel blijven zien dat OM en de Hoge Raad er alles aan zullen blijven doen om niet te moeten erkennen dat er sprake is van een gerechtelijke dwaling. Voor mij is wat er met Louwes is gebeurd en nog zal gebeuren de toetssteen voor de kwaliteit van de rechtsstaat in Nederland.

En trouwens: als Louwes niet de dader is dan heeft iemand anders haar vermoord. En die loopt niet alleen nog vrij rond, maar ook heeft hij er iemand anders voor laten opdraaien En we weten in ieder geval van alle deskundigen, dat de dader een goede kennis van de weduwe moet geweest zijn, want anders had ze hem ‘s avond nooit binnengelaten.

Hij richtte zich op 250 zaken in de VS waarin iemand, die veroordeeld was , alsnog is vrijgelaten omdat onomstotelijk bewezen is dat de veroordeelde de dader niet geweest is. Het betrof met name zware zaken uit de tachtiger en negentiger jaren. Zaken waarin sprake was van verkrachting al dan niet met moord en waarbij langdurige gevangenisstraf werd gegeven of de doodstraf.  Want bij die zaken is er genetisch materiaal verzameld. En als die bewaard is gebleven, wat lang niet altijd het geval is,  dan was het mogelijk om via DNA-onderzoek in relatie met de rest van het bewijs alsnog de onschuld te bewijzen, mits rechters daar ruimte voor gaven.

Vervolgens heeft Garrett samen met zijn studenten van die 250 zaken zoveel mogeljik informatie verzameld. Niet allen door het bestuderen van  de beschikbare dossiers, maar ook door met betrokkenen te praten.  Vervolgens zijn alle resultaten gecodeerd en in statistische overzichten geplaatst. Op deze site van de Universiteit waar Garrett werkzaam is, heeft hij alle relevante informatie van deze 250 zaken geplaatst. (Hier tref je een uitgebreide bespreking van het boek aan in de New York Times).

De onschuldig veroordeelden hebben gemiddeld 14 jaar gevangen gezeten en alleen al via het DNA-onderzoek was in 45% van de gevallen duidelijk wie de dader indertijd wel was geweest.

In het boek combineert Garrett de statistieken van de 250 zaken en de gebeurtenissen bij afzonderlijke zaken, die als voorbeeld dienen van hetgeen uit de statistieken blijkt. Dit geeft een extra sinistere laag aan de afzonderlijke voorbeelden, die je vaak toch al met afschuw leest. Je weet namelijk dat het niet slechts 1 keer is gebeurd, maar vele malen meer dan bij deze 250 zaken. En dat is helemaal schrijnend als je beseft dat de zaken die via DNA alsnog konden worden hersteld van alle langdurige veroordelingen voor verkrachting, geweld en/of  moord maar slechts een fractie is van alle zaken en dat bij die zaken (vermoedelijk) niet meer te bewijzen is of iemand onschuldig is veroordeeld. Terwijl er geen enkele reden is om aan te nemen dat alle fouten die gemaakt zijn bij deze 250 zaken bij andere zaken niet zijn gebeurd. Het zou mij niet verbazen als het echte aantal onschuldig langdurig of ter dood veroordeelden in de USA een honderdvoud betreft van deze 250.

In de afzonderlijke hoofdstukken gaat Garrett in op de verschillende soorten fouten die er bij deze 250 zaken zijn gemaakt. Hoewel het Amerikaanse juridische systeem nogal verschilt van de Nederlandse, j veroorzaakte dit boek  bij mij een schok van herkenning. Ik heb de afgelopen jaren niet alleen de Schiedammer Parkmoord en de Deventer Moordzaak diepgaand bestudeerd, maar  ook de boeken gelezen van Derksen, Wagenaar, Van Koppen, Israels en Crombag, waarin circa 15 spraakmakende Nederlandse zaken werden behandeld. Schokkend is dan dat  vrijwel alle grove fouten die door Garrett worden behandeld in zijn boek  ook in  Nederlandse strafzaken voorkomen . Die verschillen in het systeem van het strafrecht tussen de VS en Nederland maken blijkbaar weinig uit m.b.t. de beschreven problematische aanpak van Openbaar Ministerie, politie,  forensische onderzoekers, advocaten en rechters. Het is, zo lijkt het, blijkbaar inherent aan een systeem dat gericht is op het achter de tralies krijgen van degenen die door de verschillende instanties verdacht worden een ernstige misdaad hebben gedaan. En waar te weinig waarborgen zijn ingebouwd om ook goed onderzoek te doen naar de mogelijke onschuld van de verdachte.

In mijn verdere bespreking van het boek zal ik de belangrijkste fouten beschrijven die Garrett heeft vastgesteld. Het zijn dus fouten die bij een –groot- deel van die 250 zaken uit het dossier zijn vastgesteld. In het boek wordt het schrijnend geïllustreerd door wat er bij bepaalde afzonderlijke  zaken is gebeurd.

Belangrijk is bij het onderstaande te beseffen dat het dus 250 zaken betrof waarvan het zeker is dat de betrokkene(n) onschuldig zijn veroordeeld:

1.  In 40 van de 250 zaken was er sprake van een bekentenis met daarin ook daderkennis, terwijl de betrokkene uiteindelijk toch niet de dader was.

Uit nader onderzoek in het dossier en gesprekken achteraf met betrokken is gebleken dat de   verdachte bekende omdat  hij  geestelijk en/of lichamelijk uitgeput was, al dan niet als gevolg van de hardhandige aanpak Dat verklaringen daderkennis bevatten   kwam  doordat de ondervragers de kennis van wat er gebeurd was in hun ondervraging als het ware inbouwden.  (“Is het niet zo dat het slachtoffer dit of dat deed?” werd door de ondervrager gezegd.  “Ja, dat was zo.” antwoordde de verdachte”.)  In een deel van de gevallen was de verdachte ook een zwakbegaafd iemand.

Als de verdachte later in de rechtszaal probeerde uit te leggen dat hij zijn bekentenis vals was  werd dat door de rechter en Openbaar Ministerie weggewoven/weggehoond en kwamen de ondervragers verklaren dat ze het toch echt uit de mond van de verdachte hadden opgetekend en hem correct hadden behandeld.

Rechters grepen ook niet in als het verhoor niet was uitgevoerd conform de voorschriften. Er waren geen opnamen beschikbaar, of later verdwenen. Er waren geen advocaten bij het verhoor aanwezig geweest. (In Nederland hebben de twee van Putten, Kees B. van de Schiedammer Parkmoord en Ina Post een bekennende verklaring afgelegd, terwijl inmiddels vastgesteld is dat zij onterecht veroordeeld zijn. Wordt het niet tijd om onder ogen te zien dat de uiteindelijke verhoormethoden, ook in Nederland, een vorm van geestelijk martelen is, waardoor mensen ook bereid zijn dingen te bekennen die ze niet gedaan hebben?

2 .Bij 75% van de zaken was er sprake van verkeerde identificatie door ooggetuigen.

Deels komt het door suggestieve procedures waarbij de ooggetuigen dusdanig werden “gestuurd”  dat zij  de verdachte wel moesten  kiezen en deels doordat het gebruik maken van ooggetuigen sowieso problematisch is. Vaak heeft men iemand maar kort gezien, of bevond men zich in een stress-situatie en/of vond de identificatie pas maanden later plaats. Wat daarbij ook opvalt dat in een deel van deze gevallen de ooggetuige in eerste instantie een persoonsbeschrijving gaf die fors afweek van degeen die uiteindelijk toch werd aangewezen als de dader. Vaak ook tijdens de rechtszaak zelf. Maar dat aanvankelijk een geheel ander signalement gegeven werd en ondanks instructies daarover van de  hoogste rechter in de VS lieten rechters dan toch die identificatie in de rechtszaal toe met een impact op de jury.

In feite hebben de ondervragers destijds er, bewust of onbewust, veel aan gedaan om de getuige de verdachte te laten “herkennen”, ook als het vanaf het begin duidelijk was dat hij  de dader of amper gezien had of een duidelijk ander signalement hadd gegeven.

(Het werkt soms ook andersom: In Nederland heeft het jongetje dat ook bijna in het Schiedamse  Park was vermoord een vrij gedetailleerde beschrijving gegeven van het gezicht van de dader. Kees B. leek daar absoluut niet op, maar de uiteindelijke dader Wik H. wel. Maar als informatie van een getuige niet past bij hetgeen het openbaar ministerie en politie wil bewijzen dan wordt die informatie genegeerd. Iets wat ook bij vele zaken van de 250 uit het boek van Garrett blijkt.)

3. Bij 61% van de gevallen waar een forensisch analist een getuigenis (beter: verklaring)aflegde (en dat gebeurde bij drie kwart van de zaken) was er sprake van fouten in diens  verklaring.

In al  die gevallen werd de forensische  deskundigenverklaring in het nadeel  van de verdachte gebruikt, de fouten ten spijt. Er is zowel sprake van het volkomen verkeerd presenteren van de bevindingen, dus andere dingen zeggen dan er gevonden zijn, of belangrijke informatie onder de pet houden, vaak informatie die ten voordele van de verdachte strekte, of misleidende bewoordingen te gebruiken.  Dat kwam mede omdat uit het onderzoek bleek dat de forensische onderzoekers in de laboratoria zichzelf beschouwde als lid van de politie of het Openbaar Ministerie en er veel aan wilde doen om de veroordeelde in de gevangenis te krijgen. In het Zwartboek NFI uit 2007 waar ik mede-auteur van ben zijn we op basis van 17 rapporten rondom de Deventer Moordzaak tot dezelfde conclusies gekomen over het werk van het NFI. Onderzoek dat kwalitatief ondermaats is (heeft niets te maken met wetenschap, alles werd gebruikt om toe te redeneren naar de schuld van de verdachte) en een gebrek aan onafhankelijkheid ten opzichte van het Openbare Ministerie. Die was niet alleen opdrachtgever en bepaalde daarbij wat er wel en niet werd onderzocht, maar had ook vooroverleg over de inhoud van de rapporten van het NFI en kon dus “bijsturen”..

Onderzoek dat wellicht de verdachte onomstotelijk zou vrijpleiten wordt niet uitgevoerd omdat het Openbaar Ministerie er niet in geïnteresseerd is. Zo is bij de Deventer Moordzaak Ernest Louwes in eerste instantie veroordeeld omdat een geurhond hem koppelde aan een mes dat op 1.5 kilometer van het huis van het slachtoffer was gevonden. Op het mes zat geen bloed of vingerafdrukken, dus het was helemaal niet zeker dat dit het moordwapen was. Op een eenvoudige manier was vast te stellen dat dit mes nooit het moordwapen had kunnen zijn, omdat de breedte van de gaten in de blouse van de weduwe smaller waren dan de breedte van de mes. Maar naar die informatie werd door het OM niet gevraagd en ook  het NFI maakte het OM daarop niet attent

Als je de diverse voorbeelden uit het boek leest dan weet je nog beter dat wat bij CSI wordt getoond weinig tot niets te maken heeft met hoe het werkelijk bij het forensisch onderzoek in de VS (of in Nederland) toegaat.

4. In 21% gevallen was er sprake van valse informatie gegeven door informanten.

In de helft van de gevallen betrof het gevangenen die verklaarden van de verdachte belastende, incriminerende informatie te hebben  gehoord  over de misdaad. In de andere helft waren het mede-beschuldigden of geheime informanten, die aangaven zeker te weten dat de verdachte de misdaad gepleegd had, hetzij omdat ze er zelf bij waren geweest of omdat hij het aan hen bekend had.

Vaak zat in die verklaringen ook nog informatie die een probleem oploste van het openbaar ministerie. Een hard alibi van de verdachte werd daarmee bij voorbeeld geëlimineerd.

Ondanks dat de mede-gevangenen en het openbaar ministerie ontkenden dat de informanten een beloning voor hun getuigenis kregen in de vorm van strafverminderin g of een lagere straf bleek bij het onderzoek van Garrett dat er sterke aanwijzingen waren dat dit toch gebeurd was.

Ook bevatte de verklaringen van die informanten vaak ook nog daderkennis, die dus ook ergens anders vandaan gekomen moeten zijn dan van de veroordeelde verdachte. (In dit kader kan je vraagtekens zetten bij de Nederlandse  kroongetuigenregeling, hetgeen politie en OM kan corrumperen en rechterlijke dwalingen in de hand kan werken; zie o.a. het proces “Passage”)

5. Slecht functioneren van de advocatuur

In 6% van de gevallen is er sprake geweest van een “guilty plea” van de verdachte (die dus later bleek onschuldig te zijn).  In de VS is er bij moordzaken in 70% van de gevallen sprake van een ‘’guilty plea”.  Dat gebeurt omdat men verwacht anders een zwaardere straf te krijgen. Uit het onderzoek onder die 6% die hun schuld hadden erkend bleek dat zij door hun advocaat werden  overtuigd om dat te doen, omdat ze anders zeker een zwaardere straf zouden krijgen.

Uit de verdere analyse van de zaken worden er vele fouten beschreven van de advocaten.)  Maar dat lijkt weer met name toe te schrijven zijn aan het feit dat ook in de VS de advocaat op een forse achterstand ligt ten opzichte van het OM.  Advocaten komen pas vaak in het beeld als er een verdachte is, maar dat houdt meestal in dat het onderzoek al een tijd aan de gang is. Daarnaast krijgt de advocaat niet de beschikking over alle informatie van het onderzoek en ook zijn er beperkingen in het onderzoek dat de advocaat zelf kan laten uitvoeren omdat er te weinig geld beschikbaar wordt gesteld vanuit de rechterlijke instantie (zo werkt het in de VS). Ook heeft men bij een behoorlijk aantal zaken kunnen vaststellen dat de advocaat maar weinig tijd aan de zaak heeft besteed en/of tijdens de zaak zelf weinig tijd heeft besteed aan de verdediging.

Garrett komt tot de conclusie dat het juridisch systeem absoluut niet de verdachte gelijke kansen heeft als het Openbaar Ministerie. Hij noemt het “The Tilted Playing Field”.  Allereerst hebben de verdachte veel minder middelen beschikbaar om bewijs van hun onschuld te vinden dan het OM heeft om te bewijzen dat hij de dader is. Ten tweede is het moeilijk te bewijzen dat je het niet gedaan hebt, zeker als er geen andere mogelijke dader is. En ten derde halen de advocaten er niet uit wat er in zit.

In Nederland is de situatie nog een graadje erger. In de VS moet al het bewijs gepresenteerd worden  in de rechtszaal, omdat de jury uiteindelijk de bewijsbeslissing neemt en dat gebeurt alleen op hetgeen zij in de rechtszaal horen en zien. In Nederland is dat niet het geval. Daar wordt door het OM een dossier samengesteld uit de beschikbare stukken. Het per definitie eenzijdige beeld dat uit het dossier naar voren komt, bepaalt vervolgens het perspectief van de rechter, die zich immers op basis van dat dossier voorbereid. Tijdens de rechtszaak zelf komen slechts die getuigen die door het OM en de verdediging zijn gevraagd en door de rechter zijn toegestaan. Getuigen  op de zitting vormen dus slechts een uitzondering, waardoor die zitting het karakter krijgt van een verificatievergadering.

Uit onderzoek blijkt, zoals Derksen in zijn boek “het OM in de fout” heeft beschreven, dat op basis van het dossier de rechters vaak al hun oordeel hebben gevormd en alles wat er vervolgens in de rechtszaak gebeurt beoordeeld worden vanuit de reeds gevormde mening.  Het dossier dat het OM opstelt is er geheel op gericht om tot de veroordeling van de verdachte te leiden, en daardoor lijkt het selectie principe geleid te worden.  In de Deventer Moordzaak bij voorbeeld heeft het OM in eerste instantie niet een ontlastende verklaring van een bankemployee meegenomen (die de lezing van Louwes bevestigde over het openen van een rekening). En ook heeft men in het dossier niets beschreven wat men allemaal had gedaan m.b.t. het onderzoek van andere mogelijke daders en wat daar was uitgekomen, ondanks het feit dat het dossier van de politie zelf minstens 160 pagina’s aan processen-verbaal had die over dat onderzoek gingen. Bij de rechtszaak zelf verklaarde de officier van Justitie onterecht dat anderen wel een alibi hadden of niet betrapt waren op onwaarheden. Zij is nog steeds in functie en zal ongetwijfeld zijn gepromoveerd.

6. Het tekort schieten van de rechters of het gerechtelijke systeem

Juist omdat bij deze 250 zaken sprake is van een onschuldig veroordeelde is het interessant om te zien hoe rechters reageren op stellingen van advocaten of verzoeken tot de Amerikaanse variant van herziening, waarvan we nu weten dat het op juiste informatie was gebaseerd. En dan blijkt dat hoewel er juiste juridische argumenten  door de verdediging worden aangevoerd rechters ze afwijzen, omdat ze er duidelijk van overtuigd zijn dat de verdachte de dader is.  Ook lijkt de weerzin groot om als systeem fouten te moeten erkennen.

Bij de beschrijving van dit en het volgende hoofdstuk is de vergelijkbaarheid met Nederland minder groot, omdat de constructie van het systeem behoorlijk anders is. Toch herkent de lezer nog genoeg van de Nederlandse situatie. (Zo heeft de Hoge Raad in september 2004 het herzieningsverzoek van Kees B. in de Schiedammer Parkmoord afgewezen, terwijl 5 weken ervoor Wik H. al bij de politie het daderschap had bevestigd,  Er wordt in de VS zelfs een voorbeeld gegeven van een zaak waar  een vrouw 5 jaar na dato aangaf dat ze niet verkracht was, zoals ze toen had gezegd, maar een vriendje had gehad en dat niet aan haar ouders wilde zeggen. Toch wilde de gouverneur de verdachte niet vrij laten, noch nieuw onderzoek laten instellen. Pas toen na 6 jaar later  uit DNA-onderzoek bleek dat het gevonden sperma inderdaad niet van de verdachte was werd de veroordeelde  vrijgelaten.

Ook in Nederland zien we vergelijkbare patronen. Terwijl bij voorbeeld bij de Enschedese zedenzaak het CEAS rapport laat zien hoeveel er mis is gegaan bij het onderzoek leidde dat uiteindelijk niet tot een herzieningsbeslissing van de Hoge Raad leidde.  En bij de Schiedammer Parkmoord werd in oktober 2005 in de uitzending van Netwerk door de advocaat van Wik H. verklaard dat ondanks de verklaring met daderkennis het OM hem vertelde dat zij geen waarde aan die verklaring hechtten. (En men ging niet er toen nog niet toe over om  het vreemde DNA dat gevonden was op het slachtoffer te vergelijken met het DNA van Wik H.).  Het OM volstond met te verklaren dat zij zich niet herkende in het beschrevene en daarna werd er niets meer over gehoord.

Garrett beschrijft ook hoe het herzieningsproces verloopt en dat er ook veel gevallen zijn van het DNA dat de onschuld aantoont, maar dat het desondanks (nog) niet tot een vrijlating heeft geleid.

Hij eindigt met een aantal overwegingen met betrekking tot verbetering van het systeem. Maar wijst erop dat de betrokkenen, zoals de leden van de Hoge Raad, de omvang van het probleem bagatelliseren. Enerzijds door te doen of de 250 vrijgelatenen de enige fouten zijn geweest en dat is dus een miniem percentage t.o.v. alle veroordelingen. Maar ook dat men aangeeft dat het systeem blijkbaar werkt omdat die 250 zijn vrijgelaten. Een wel erg sinistere en hypocriete opstelling! )ok wat dat betreft zien we duidelijke parallellen met Nederland. Het feit dat er in de afgelopen 5 jaar 5 herzieningen hebben plaatsgevonden wordt door de voorzitter van de Raad voor de Rechtspraak als argument gebruikt dat er dus heel weinig mis gaat en dat het systeem dus blijkbaar werkt. (In de UK is er sinds 1997 een onafhankelijk orgaan voor herzieningen, de CCRC. Dankzij die instantie worden er circa 25 personen per jaar vrijgelaten die onterecht zijn veroordeeld. Als die cijfers vergelijkbaar zouden mogen zijn met Nederland, zou dat 5 vrijlatingen per jaar moeten betreffen en niet de amper 1 per jaar die het nu is.)

In zijn slotzin geeft Garrett aan dat de onterecht veroordeelden niet de jaren terug kunnen krijgen die ze kwijtgeraakt zijn in de gevangenis. Maar dat degenen die met het juridische systeem bezig zijn wel de plicht hebben t.o.v. die personen om zoveel mogelijk van die fouten te leren. En daarom roep ik leden van het OM, rechters, politie-ambtenaren, werknemers van het NFI, advocaten en rechtenstudenten op dit boek van Garrett te lezen en ervan te leren. En niet te denken dat dit de VS is en dat het niet in Nederland gebeurt. Er zijn juist veel aanwijzingen dat vrijwel alles wat in het boek beschreven wordt zich in Nederland ook manifesteert.

Gisteravond bij Pauw en Witteman sprak Jan Marijnissen een aantal behartigenswaardige woorden over de zaak Lucia de Berk en het niet trekken van consequenties. En hij plaatste het terecht in een veel breder kader van de problemen van onze samenleving. (Kijk http://player.omroep.nl/?aflID=10852861 vanaf 34:00 of eigenlijk het hele interview vanaf  29:00).

En hoe goed hij het ook verwoordde, tegelijkertijd had ik ook bij hem hetzelfde gevoel als bij de uitspraak van een van de rechters uit Arnhem. Dat ons rechtssysteem goed werkt omdat de gerechterlijke dwaling rondom Lucia nu toch hersteld is. Wij noemen dit een gotspe (Goed voorbeeld van gotspe is: een man staat voor de rechter omdat hij zijn ouders heeft vermoord en vraagt om clementie omdat hij wees is). Die rechter ging namelijk gemakshalve voorbij aan het feit dat de enige reden dat Lucia vrij is gekomen is de hardnekkige strijd van een aantal burgers. En dat er veel tegenstand was al die tijd door degenen die medeverantwoordelijk waren voor de veroordeling van Lucia.

Wat helemaal schijnheilig is was het commentaar van Harm Brouwer. Ik vond het stuitend. Zowel hij als Minister Hirsch Ballin vergaten namelijk gemakshalve een heel belangrijk aspect. Dat toen de zaak weer heropend was in Arnhem het OM niet deemoedig optrad en vanaf het begin het Lucia de Berk zo makkelijk mogelijk maakte, maar vanaf de regiezitting de lijn volgde dat ze nog eens goed alles wilde onderzoeken, alsof men toch nog steeds vond dat zij de dader was (met weer een interessante bijrol voor de Eikelenbooms met hun criminalistische, onwetenschappelijke aanpak). Ook bij de eis die men stelde (vrijspraak) was het niet een ruimhargie erkenning van hun blunders, maar werd het nog steeds gebracht in de vorm waardoor het toch open bleef of Lucia het al dan niet gedaan had.

Niet alleen konden we aan de reacties van Metta de Noo en Ton Derksen zien hoe boos en emotioneel ze er toen onder waren, maar wat denken jullie dan wat Lucia ook die laatste twee jaar heeft meegemaakt. Juist door dit optreden van het OM heeft zij ook in die periode nog in grote onzekerheid verkeerd. De enige instantie die vervolgens de juiste beslissing nam, was het Hof in Arnhem die in haar vonnis geen enkele twijfel over liet. Maar het OM had al heel eerder in die laatste fase de juiste lijn kunnen volgen (in plaats van de krokodillentranen na het vonnis in Arnhem).

En diezelfde dubbelheid zit eigenlijk ook in de richting van Jan Marijnissen, althans de volksvertegenwoordigers in het algemeen. Zij zijn uiteindelijk de personen die wij gekozen hebben en die dus vanuit die positie niet alleen verantwoordelijk zijn wie er de leiding heeft over het Ministerie van Justitie, maar zij hebben ook een controlerende taak op de wijze waarop dat Ministerie functioneert. Het OM en de rechterlijke macht valt onder het Ministerie en de Minister is dus door de Kamer daarop aan te spreken. En op dat punt laat de volksvertegenwoordiging veel steken vallen. Ook zij lijken niet te willen beseffen hoe mis het is en lieten zich bij het debat over het rapport van de Commissie Posthumus over de Schiedammer Parkmoord in september 2005 in slaap sussen dat het slechts een incident betrof.

Ik ben ervan overtuigd dat er in Nederland alleen al op dit moment meer dan 50 langgestraften onschuldig vastzitten. En dat de hele benadering in Nederland van verdachten en gevangenen het helemaal niet zo is dat er sprake is van ”equality of arms” en wel sprake is van een grote willekeur. Wij zijn zo goed in het de les leren van andere landen als zij (Nederlandse) gevangenen slecht behandelen, maar weigeren onder ogen te zien wat er in Nederland op dit punt mis is. Luister nog maar eens goed naar de verhalen van Lucia de Berk zowel over de periode totdat ze veroordeeld werd als wat er in de gevangenis gebeurde. Niet alleen schaam je je rot over wat er gebeurd is, maar ook valt op het gebrek aan profesionaliteit van vrijwel alle betrokkenen van de kant van Justitie. (En dat was al opgevallen als je het rapport van de Commissie Posthumus las, waar dat ook uit iedere pagina opstijgt van alle betrokkenen). Het is wel zo dat het Ministerie van Justitie en dat de volksvertegenwoordigers hebben toegelaten dat een Officier van Justitie die toen een heel kwalijke rol speelde (volgens Van Koppen gelogen tegen de rechter) inmiddels rechter is in Dordrecht. Het OM in Nederland is volledig ontspoord en zij worden onvoldoende gecorrigeerd door rechters en helemaal niet door de politiek. 

En dat heeft niet alleen tot gevolg dat er vele gerechterlijke dwalingen plaats vinden, maar zeker ook dat er veel te veel schuldigen niet hun gerechtigde straf krijgen. Jusit een instantie als het OM (en politie), die vanuit de wetgever een grote macht heeft gekregen moet twee dingen zeker goed doen: zich volledig aan de wet houden en bij het zoeken naar een verdachte er ook alles aan doen om te kijken of de verdachte die men heeft misschienniet de dader is. En dan kom je het verst dat als er fouten worden gemaakt je daar onafhankelijk en transparant onderzoek naar doet en daar dan de consequenties uit trekt. En daar schort het zeer aan.

Als je klachten hebt over fouten gemaakt door de politie of het OM dan moet je bij het OM je klacht indienen……  En als de Rijksrecherche onderzoek doet, dan doet die het onder leiding van iemand van het OM. Er zijn diverse bewijzen dat zowel de Rijksrecherche als het OM vervolgens er veel aan doen om hun collega’s te ontzien en de vuile was niet alleen binnenboord houden, maar zelfs niet benoemen. Waar kan je dan als burger heen?

En daar, beste Jan, zijn de volksvertegenwoordigers medeschuldig aan. Misschien niet jij persoonlijk of de SP, maar het collectief dat “volksvertegenwoordiging” heet.

Niet alleen moeten nu snel onze volksvertegenwoordigers ervoor zorgen dat we een onafhankelijke herzieningsraad krijgen, waardoor in ieder geval politie, OM, NFI en rechters bij hun werk weten dat ze de kans lopen dat er uiteindelijk ONAFHANKELIJK onderzoek komt dat blunders en onwettelijk gedrag OPENBAAR zal maken.  Maar ook zullen de volksvertehewoordigers veel meer dan nu op basis van harde aanwijzingen van blunders binnen die justitiele keten de betrokkenen ter verantwoording roepen. 

Een parlementaire enquete over de misstanden binnen onze justitiele keten lijkt helemaal een onhaalbare zaak, want de beerput die dan opengetrokken wordt durft niemand in Den Haag aan. Maar het zou al heel goed zijn als er een onafhankelijk loket zou zijn waar de problemen kunnen worden aangemeld en serieus worden bekeken in hoeverre die meldingen verholpen kunnen worden en in welke mate het een aantasting zijn van de nette rechtsstaat die we zouden willen zijn. Alleen al bij mijn eigen ervaringen bij de strafzaak die ik meegemaakt heb kan ik al minstens 10 punten geven waarbij de rechten en belangen van verdachten door de Justitiele keten (fors) wordt geschonden en er geen enkele manier is voor die verdachte om daar iets aan te doen. (Een simpele, maar toch belangrijke die bij mij op dit moment speelt: Ik diende binnen twee weken na mijn veroordeling in cassatie te gaan. Heb dat dus in oktober 2009 gedaan. De zaak begint pas te lopen bij de Hoge Raad, en ik kan pas mijn cassatieschriftuur indienen, als de Hoge Raad het dossier van de zaak van het Hof uit Amsterdam ontvangt. Daarna kan het nog minstens een jaar duren voordat de Hoge Raad de zaak behandelt. Het is nu 6 maanden geleden dat ik in cassatie ben gegaan, maar het Hof uit Amsterdam heeft het dossier nog niet naar Den Haag gestuurd. 6 maanden dus, terwijl mijn dossier heel overzichtelijk is en er een uitgebreid arrest lag. Nu zit ik niet in de gevangenis om te wachten op de uitspraak van de Hoge Raad in cassatie, maar het zijn minstens 5 maanden teveel en je kan er als burger neits aan doen. En beste Jan, jij kon en kan dat wel. Aan de bel trekken bij dit en de vele andere misstanden bij Justitie.)

Ben jij ook verontwaardigd over hetgeen Lucia (en anderen) overkomt, besef dan dat over enkele maanden een regeeraccoord wordt gemaakt. En dat is het moment waarop besloten kan worden dat er een onafhankelijke herzieningsraad komt. Als je NU je volksvertegenwoordigers of je partij benadert heb je misschien een kans dat dit inderdaad gaat gebeuren en zal de komende jaren er echt een ommekeer komen bij het functioneren van onze rechtsstaat. Zo kan je een steentje bijdragen om te zorgen dat onze rechtsstaat die naam ook echt kan dragen.

P.S. De Volkskrant heeft een goed stuk geschreven over het belang van een onafhankelijke herzieningsraad. http://extra.volkskrant.nl/opinie/artikel/show/id/5604/Nipte_vrijspraak?utm_source=nieuwsklikker&utm_medium=application&utm_content=Nipte%20vrijspraak&utm_campaign=nieuwsklikker

De opnamen in 2004 waren drie weken na de moord op Van Gogh. Wilders was drie maanden ervoor uit de VVD gezet/gestapt. Het nieuwe kabinet zat een half jaar.

Na de opnamen van het programma heb ik de DVD gekregen met het complete gesprek (van ongeveer 1 uur) wat ik in 2004 heb gevoerd. Het is heel jammer dat de programmamakers die hele tape niet via internet beschikbaar stellen. (Ik heb gevraagd of ik dat dan zelf mocht doen, maar de rechthebber -NPS- weiger dat om de een of andere reden).

Zowel in 2004 als in 2009 gaf ik aan dat ik denk dat ik het qua hoofdlijnen op de diverse terreinen die we besproken hebben wel ongeveer goed zal hebben, maar dat op de detailinvulling er natuurlijk veel niet uitgekomen zal zijn. En ik denk dat als je de uitzending gezien hebt je wel ongeveer die indruk zal hebben. Daarbij is het ook zo dat bepaalde voorspellingen uit 2004 in 2009 niet uitgekomen zijn, maar de kans zeker aanwezig is dat het in de toekomst nog wel uitkomt, maar blijkbaar de periode van 5 jaar tekort was. Zo maak ik me nog steeds ongerust voor een terroristische aanval met een vuile bom. Tegelijkertijd kan je ook vaststellen dat het moment waarop je zoiets gevraagd wordt ook invloed heeft op je verwachtingen. Niet alleen worden de vragen van Jeroen voor een deel bepaald door de gebeurtenissen van dat moment, maar ook je antwoorden worden daar voor een deel door bepaald. Als het gesprek niet eind november 2004 had plaatsgevonden, maar eind oktober 2004 -dus voorafgaade aan de moord op van Gogh- was dat gesprek toch enigszins anders. (Zo hebben we in 2004 vrij weinig over technologie gesproken en de gevolgen daarvan. Was -zeker voor mij- toch een interessant onderwerp. Bedenk dat op dat moment YouTube nog niet bestond, noch Facebook en Twitter).

Bij mijn lezingen geef ik vaak het volgende voorbeeld. In 1910 was er iemand die voorspelde dat in 2000 iedereen over een vliegtuigje zou beschikken en daarmee overal naar toe kon gaan. Nu zou je kunnen zeggen dat die voorspelling letterlijk gezien niet is uitgekomen. Maar functioneel gezien wel. Als je wilt ben je snel op een vliegveld en kan je in een vliegtuig zitten en naar vrijwel iedere plek op aarde vliegen.

Zo kan het gebeuren met veel voorspellingen. De kans dat ze letterlijk uitkomen is vaak klein, maar als je op een wat hoger abstractieniveau blijft zitten dan is de kans wel groot. Als je op technologie gebied naar de toekomst kijkt dan zijn een aantal belangrijke trends te zien. We zullen altijd en overal online zijn. Alles komt online (apparaten en voorwerpen). Je hebt er geen computer of telefoon meer voor nodig, althans niet in een zichtbare vorm. En alles zal mt alles gecombineerd kunnen worden. Maar hoe zich dat nu feitelijk zal aandienen weet ik niet. Wel zal het zo zijn dat je op elke plek waar je bent alle informatie hebt die je op dat moment nodig hebt, gezien vanuit jouw persoonlijke insteek. Zo denk ik dat dit filmpje een goede indruk geeft van welke richting we uitgaan. Maar niet omdat het apparaat precies op die manier er over een tijdje zal zijn. Maar wel dat de functionaliteiten die dit apparaat laat zien in de niet zo verre toekomst beschikbaar zullen zijn (en waarschijnlijk ook nog andere die erop lijken, maar we nu niet eens kunnen bedenken).

En vind je het leuk om “15 jaar later” mee te maken. Lees dan mijn boek uit 1995 over de door mij verwachte opkomst van internet.  Op dat moment waren er in Nederland minder dan 100.000 internetgebruikers.

Ik denk dat tussen 2010 en 2020 de politieke structuren in de Westerse democratieen veranderingen gaan doormaken. Onze inrichting van onze maatschappij en een volledig achterhaald systeem dat de naam democratie eigenlijk niet zou mogen hebben, sluit steeds minder aan bij de ontwikkeling van die samenleving. De top-down structuur van het systeem blijkt een steeds grotere kloof teweeg te brengen tussen de overheid en de burgers, hetgeen tot steeds grotere verschuivingen zal leiden bij verkiezingen en -mede daardoor- tot een steeds zwakker bestuur. Het systeem in Nederland is uit het lood geslagen en de kans dat het zonder ingrijpende veranderingen weer in het lood kan worden gezet is klein. 

Het gebrek aan professionaliteit (en helaas ook met regelmaat het gebrek aan integriteit) van het systeem komt voor de massa vaak pas naar voren als men onderzoekscommissies benoemd bij grote incidenten. Zoals onlangs weer bij de Amsterdamse N-Z lijn, maar zo kan je een rijtje noemen van de laatste 15 jaar. Overheden die facades hebben opgehouden waardoor je als burger zou moeten denken dat ze bij hun besluiten weten wat ze doen en bij de uitvoering van de werkzaamheden een bepaalde kwaliteit in acht houden.

Helaas is het zo dat dit gebrek aan professionaliteit (en integriteit, waarbij men vaak probeert de eigen fouten en gebreken met man en macht verborgen te houden) op veel meer plekken van de overheid en op veel meer momenten dan waar we die onderzoekscommissies voor hebben, voorkomen.  Zo weet ik uit het bestuderen van de dossiers dat al die wanstaltige fouten die gemaakt zijn bij de Schiedammer Parkmoord (en die we alleen kennen dankzij de bekentenis van de echte dader en de onderzoekscommissie die daarna is begonnen) veel vaker voorkomen bij het werk van het OM, politie en NFI. Werk dat niet alleen ervoor zorgt dat er onschuldigen jarenlang vast zitten, maar ook -en minstens net zo erg-  nog veel meer daders niet gepakt/veroordeeld zijn. Maar wat wil je als de baas van het OM (Harm Brouwer) schaamteloos voor de media staat te liegen (ik heb daarover in de uitzending gesproken en heb dat o.a. in mijn pleidooi bij de rechtbank in de strafzaak wegens smaad die tegen mij gevoerd is, verteld en volledig onderbouwd. Ben je in die pleidooi geinteresseerd dan moet je me even een mail sturen: maurice@dehond.nl).

Als men krampachtig probeert de fouten onder de pet te houden dan weten we in ieder geval dat men die fouten blijft maken en ook niet bereid is zelf lering te trekken van hetgeen men fout doet. (Zo ben ik in september door een journalist benaderd voor een artikel in het blad Opportuun mee te werken aan een artikel in de serie BuitenOm. Waar buitenstaanders hun mening geven over het OM.  Ik heb een uitgebreid gesprek met hem gevoerd en verteld wat er volgens mij aan schortte. Het uitgewerkte artikel van dat interview heb ik nooit gezien, maar kreeg wel een melding van iemand van het OM dat het een fout was dat men mij had geinterviewd, maar dat het artikel niet geplaatst zou worden!)

Leuk vond ik zelf het gesprek met Jeroen ten aanzien van technologie en zijn dedain over Twitter. Wat mij vaak opvalt is dat over nieuwe technologie (en dat was ook al mijn ervaring bij de opkomst van de PC aan het begin van de jaren 80 en internet rondom 1995) mensen vaak een afwijzende mening hebben zonder dat ze er eerst goed mee kennis hebben gemaakt. In 1985 was er een discussie op de televisie van schrijvers over de PC. Allemaal spraken zij hun afschuw uit over het werken met een PC, ipv met een pen of schrijfmachine. Je kon meteen zien, volgens hen, als iemand met de PC een boek had geschreven en zelf zouden ze er nooit mee werken…….  En ook weet ik nog goed hoe afwijzend de reclamewereld aan het eind van de 80er jaren reageerden op de Mac……..

Het gaat mij er nooit om dat mensen de nieuwe technologie MOETEN gebruiken. Dat is vanzelfsprekend hun eigen keuze. Maar wat mij altijd irriteert is als mensen met betrekking tot technologische ontwikkelingen waarbij je ziet dat velen het al aan het gebruiken zijn, hun oordeel klaar hebben, zonder dat ze zelf enige tijd en energie hebben besteed om er echt mee kennis te maken. En zeker mensen die in verantwoordelijke posities zitten (in bedrijf, politiek of media) kunnen daarmee dan fouten maken, omdat ze uit onwetendheid de verkeerde beslissingen nemen. Zo zeg ik altijd dat als Wim Kok in de jaren negentig wel zelf een enthousiaste PC- en internetgebruiker was geweest hij niet verantwoordelijk was geweest voor de aanleg van de Betuwelijn, maar voor een glasvezelnet naar ieder huis en kantoor in Nederland, zodat we al van het begin van deze eeuw een grote voorsprong hadden gehad op de rest van de wereld ipv miljarden en miljarden besteed te hebben aan iets wat voor de economie van Nederland veel minder rendement geeft.

Een ding weet ik zeker. De komende 5 jaar zal er (nog) meer veranderen dan de afgelopen 5 jaar en ik ben bang dat we daar slecht op voorbereid zijn. Als er veel verandert ontstaan er veel kansen. En als je die kansen niet ziet zijn er alleen maar bedreigingen!

P.S. Ik vraag jullie aandacht voor deze oproep die ik per mail ontving. Ik weet helaas hoe jong je al als vrouw borstkanker kan krijgen en wat het voor gevolgen heeft:

Bianca Bolleurs heeft 6 november een petitite geopend met het verzoek het bevolkingsonderzoek naar borstkanker te vervroegen naar 30-jarige leeftijd (leeftijd waarop bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker plaats vindt).
Borstonderzoek wordt pas vanaf 50-jarige leeftijd standaard bij iedere Nederlandse vrouw uitgevoerd. Dit is veel te laat, omdat borstkanker helaas ook steeds vaker wordt vastgesteld bij vrouwen jonger dan 50 jaar.

De petitie is ondertekenbaar, hij zal worden ingediend in maart 2010, tot die tijd is het belangrijk dat er zoveel mogelijk handtekeningen worden verzameld.

Dit is de link:
http://borstkankeronderzoek.petities.nl

Gistereavond maakte Nova bekend dat uit de politieke barometer bleek dat Verdonk op 5 zetels zou staan en Wilders op 17. Iedereen met enig gevoel van politieke verhoudingen binnen het electoraat weet dat de aanhang van Verdonk beduidend groter is dan de aanhang van Wilders.
De uitslag in de politieke barometer van gisteravond (vrijwel dezelfde als vorige week) zegt NIETS over de electorale verhoudingen aan de rechterkant van het politieke spectrum. Maar het is het gevolg van fout uitgevoerd onderzoek. Een vergelijkbare fout als in februari 2002, toen de politieke barometer aangaf dat na de breuk tussen Fortuyn en Leefbaar Nederland het overgrote deel van de kiezers niet met Fortuyn meeging.

Het is alsof het KNMI een thermometer heeft die maximaal tot 20 graden kan aanwijzen. Op een dag is het in werkelijkheid 28 graden, maar omdat de thermometer 20 graden aangeeft (het maximum voor die thermometer), meldt de KNMI dat het die dag maximaal 20 graden is geworden.

Ik heb de afgelopen week diverse mails naar Inter/View-NSS en Nova gestuurd om ze op deze fout opmerkzaam te maken, maar er is niet (serieus) op gereageerd en gisteravond zijn dezelfde foute cijfers als vorige week wederom gepresenteerd.
Daarom dit persbericht.