In 2007 ben ik veroordeeld tot het betalen van forse bedragen aan Michael de Jong en zijn vriendin voor zowel geleden schade als immateriele schade. Als ik weet hoeveel geld iemand na uitspraken van rechters krijgt voor immateriele schade, zoals mijn zoon, die door fouten in het ziekenhuis een dwarslaesie heeft gekregen (90.000 euro) dan was die uitspraak in 2007 infaam. Er loopt inmiddels een beklag over die uitspraak en de uitspraak in de strafzaak tegen mij bij het Europese Hof. Maar dat duurt doorgaans zo’n 5 jaar…..

Eind 2007 claimden De Jong en zijn vriendin dat ik de uitspraak van de rechter had overtreden t.a.v. mijn uitspraken over hen (dat betrof o.a. reacties van mensen op deze site en dat ik eerdere uitspraken niet in voldoende mate had weggehaald en ook twee nieuwe, zoals deze pagina met feitenmateriaal over Michael de Jong op de site www.geenonschuldigenvast.nl ). Zij lieten een beslag op mijn huis leggen.

In 2008 is een kort geding gevoerd omdat De Jong en zijn vriendin mijn huis wilde laten verkopen. De rechter sprak uit dat De Jong een bodemprocedure diende te starten om te laten beoordelen of ik over de schreef was gegaan. Daar ging De Jong tegen in beroep en ook in hoger beroep deed de kantonrechter dezelfde uitspraak. Het heeft lang geduurd voordat deze bodemprocedure werd gevoerd (pas eind 2010 gestart). Het vonnis van de rechtbank in Zwolle laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Geen van de claims van De Jong en zijn vriendin zijn toegewezen en ik hoef ze niets meer te betalen en het beslag gaat van mijn huis. (En als het Europese Hof t.z.t. mijn beklag toewijst dan zijn De Jong en zijn vriendin mij dus nog behoorlijk veel geld schuldig).

Niet alleen was het dus een onzinclaim. (Besef dat in oktober 2007 mij gemeld werd dat men de weg van de claim en het beslag wilde ingaan, tenzij ik beloofde nooit meer iets over De Jong en zijn vriendin naar buiten te brengen, hetgeen ik weigerde. Ik buig niet voor chantage). Maar ook hebben De Jong en zijn vriendin bij die drie processen gevraagd om een toevoeging, hetgeen betekent dat de belastingbetaler opdraait voor een belangrijk deel van de advocatenkosten van De Jong bij deze drie processen. Ik heb helaas de kosten voor mijn advocaat bij deze drie processen voor het overgrote deel zelf moeten dragen. Maar je moet wat over hebben voor je principes.

Ben trouwens benieuwd of De Jong (met een nieuwe steun van de belastingbetaler) in hoger beroep gaat.

Ik ben ervoor dat mensen, die dat nodig hebben, via een financiele ondersteuning rechtszaken kunnen voeren. Maar begrijp niet goed hoe De Jong en Wittermans die financiele steun hebben gekregen. Enerzijds omdat ze toch een forse betaling hebben ontvangen van mij door de uitspraken van de rechters. En anderzijds is het zo dat die instantie (Raad voor de Rechtsbijstand) bepaalde inhoudelijke eisen stelt. Maar ik heb al vaker vastgesteld hoe gemakkelijk de verschillende overheidsinstanties De Jong behandelen (o.a. het geven van een wapenvergunning, het mogen blijven wonen in een vakantiebungalow, terwijl andere vaste bewoners wel weg moesten).

Er loopt een art.12 procedure bij het Amsterdamse Hof over de Jong over de ernstige verdenking van meineed bij mijn strafzaak. Het OM weigert De Jong daarover te vervolgen, terwijl die meineed toch heel eenvoudig onderzocht en vervolgd kan worden. (Het gaat o.a. over de ontkenning van De Jong dat hij ooit met een mes onder zijn kussen heeft geslapen, terwijl hij in 1999 bij een verhoor door de politie zelf had bevestigd dat hij met een mes onder zijn kussen slaapt en twee eerdere vriendinnen hebben verklaard dat hij met hen altijd met een mes onder zijn kussen slaapt). Ik verwacht dat daar binnenkort een uitspraak over komt.

Kort voordat het rapport van de commissie Deetman uitkwam, was er nog een ander heel belangrijk rapport in het licht van het voorkomen van misstanden bij Instituten. Het was afkomstig van de Nationale Ombudsman. En het betrof zijn rapport over de gebeurtenissen rondom baby Jelmer in Groningen. Het ziekenhuis was daarbij zwaar in de fout gegaan. De ouders werden vervolgens misleid en van het kastje naar het muurtje gestuurd.  De Inspectie voor de Volksgezondheid speelde vervolgens ook een uiterst dubieuze rol door een kritisch rapport over de gebeurtenissen in Groningen te vervangen door een “niets aan de hand”- rapport. Terecht dat de Nationale Ombudsman over zowel het gedrag van het ziekenhuis in Groningen als van de Inspectie voor de Volksgezondheid in het openbaar in niet mis te verstande woorden schande sprak.

Natuurlijk is het zo dat hoe groot het aantal misstanden ook geweest is bij die Katholieke Kerk in de gerapporteerde jaren, het betrof toch maar een klein percentage van de priesters. Maar een veel groter deel van die kerkambtenaren (en zeker ook een belangrijk deel van de verantwoordelijken) moet kennis gehad hebben van die misstanden. En zij besloten bewust of onbewust dat het belang van het instituut (Kerk) groter was dan het belang van de (bestaande en toekomstige) slachtoffers.  Daardoor kregen buitenstaanders geen zicht op wat zich achter de facades afspeelde.

Maar dit is niet uniek voor de Katholieke Kerk. Bij andere instituties zoals gezondheidszorg en justitie is in feite hetzelfde het geval. In Nederland overlijden jaarlijks meer dan 1500 mensen door fouten in het ziekenhuis en meervouden ervan lopen onherstelbare schade op. Baby Jelmer is daar een voorbeeld van en ook mijn zoon Marc, nu bijna tien jaar geleden. De fouten die toen bij hem gemaakt zijn kunnen het best beschreven worden als “het niet houden aan afgesproken procedures” en “simpele onderlinge communicatieproblemen”.  Nadat het duidelijk was dat mijn zoon door die fouten een dwarslaesie had opgelopen heeft men zich vervolgens niet gehouden aan de in het ziekenhuis zelf vastgestelde procedures om fouten te melden bij de interne klachtencommissie, noch heeft men direct het complete dossier overhandigd. (Toen dat veel later wel gebeurde was er o.a. tegen alle regels in typex gebruikt om delen onleesbaar te maken).

Totdat ik die ervaring heb gehad had ik een hoge dunk van instituten als de gezondheidszorg. Dezelfde hoge dunk die katholieken tot niet lang geleden ongetwijfeld voor de religieuze ambtsdragers hadden. Maar sinds ik die ervaring had gehad met de fouten bij mijn zoon en me er sindsdien uitgebreid verder in heb verdiept stel ik vast dat er niet alleen veel fouten worden gemaakt,  maar dat er bijna een zelfde soort zwijgcultuur is als bij de Katholieke kerk. Natuurlijk is men van goede wil en doet men zijn best. Maar men weet van de fouten die gemaakt worden en ook waarom dat zo is, maar doet er weinig aan. En als de gevolgen van de misstanden zichtbaar zijn (zoals bij baby Jelmer) dan doet men er alles aan om dit voor de buitenwereld en de betrokkenen verborgen te houden. Men probeert hierdoor het belang van het instituut hoog te houden, ook als individuen hier schade door lijden.

Als in de luchtvaart men zich net zo slecht aan afgesproken procedures zou houden als in de gezondheidszorg in Nederland dan zouden er dagelijks tientallen vliegtuigen naar beneden storten. En het trieste is dat er helaas, ondanks alle geruststellende woorden, weinig aan verandert.

Bij justitie is hetzelfde laken een pak. Lees nog maar eens de dossiers van de zaken als de Schiedammer Parkmoord, de Puttense moordzaak en de zaak van Lucia de B. Een dusdanige opeenstapeling van fouten en het zich niet houden aan afgesproken procedures dat het volledig ondenkbaar is dat het tot maar een paar zaken beperkt is gebleven. Mijn schatting is dat er in Nederland op dit moment minimaal 50 mensen langdurig vast zitten in de gevangenis die onschuldig zijn. Maar dergelijke fouten worden niet gecorrigeerd omdat het belang van het instituut groter is dan het belang van het individu. Openbaar Ministerie en de Hoge Raad hebben daar een grote weerzin tegen. (Lucia de B. en de twee van Putten zijn alleen maar vrijgesproken door de vasthoudendheid van buitenstaanders. En in Schiedam is het gebeurd doordat de echte dader plotsklaps bekende. En zelfs toen heeft het OM nog weken gepoogd het onder de pet te houden).

Hoe graag je het ook anders zou willen, instituten zijn er niet goed in om hun eigen fouten onder ogen te zien. Men doet er juist alles aan om die te verdoezelen. Het probleem daarbij is dan juist dat de hoognodige maatregelen die nodig zijn om dergelijke fouten naar de toekomst toe te voorkomen,  niet worden genomen. De bestaande praktijken blijven gehandhaafd.

Op dat punt is de situatie in Nederland ronduit slecht te noemen. Kijk hoe we met klokkenluiders omgaan. Ze worden dusdanig door de instanties aangepakt, dat nieuwe klokkenluiders zich wel tien keer bedenken om naar buiten te gaan.

En interne instanties die onderzoeks- en correctietaken krijgen blijken vaak ook eerder aan het belang van het instituut zelf te denken dan aan het openbaar maken van een groot probleem. Zie het rapport van de nationale ombudsman over de Inspectie van de Gezondheidszorg over baby Jelmer. En als ik hoor dat de nationale recherche onderzoek doet naar misstanden bij politie, openbaar ministerie of rechters dan weet ik al zeker dat de onderste steen niet boven komt. Zo is men nu al 2 jaar (sic) bezig om n.a.v. de aangifte van Chipshol te komen tot besluitvorming inzake de vervolging van rechter Westerberg inzake meineed.

Het is van groot belang dat er onafhankelijke instanties komen die mogelijke misstanden bij (semi-)overheidsinstanties onderzoeken. Waar klokkenluiders en anderen terecht kunnen komen om  hun ervaringen te melden en zaken aanhangig te maken. Een instantie, zoals de Nationale Veiligheidsraad , die dan de mogelijkheid heeft onderzoek te doen en mensen te verhoren. Maar de weerzin hiertegen, ook bij de politiek verantwoordelijken in Nederland, is groot. Met de mond wordt er nog wel wat beleden dat men onderzoek doet, maar in werkelijkheid dekt men zoveel mogelijk van de fouten toe.

In Engeland is er bij voorbeeld sinds 1997 een dergelijke onafhankelijke instantie m.b.t. tot afgesloten  strafzaken (CCRC). Vanuit die onafhankelijke positie worden jaarlijks 25 mensen vrijgelaten uit de gevangenis omdat ze daar ten onrechte zaten. Met als resultaat dat het vertrouwen in de rechtsstaat in Engeland daardoor gestegen is. (Naar Nederlandse verhoudingen zouden dat er ongeveer 5 per jaar zijn, terwijl dat in werkelijkheid minder dan een half per jaar is.

Mijn doel van deze onafhankelijke instanties in de gezondheidszorg, openbaar bestuur en justitie, is niet om primair de verantwoordelijken te straffen.  Maar om ervoor te zorgen dat dergelijke fouten in de toekomst niet meer gemaakt worden. Want als je werkzaam bent in zo een instituut en je weet dat er de mogelijkheid bestaat dat aan het eind van de rit vreemde ogen kijken naar wat je gedaan hebt dan is dat veel dwingender dan als je weet dat bij mogelijke problemen je toch wel de hand boven het hoofd wordt gehouden door collega’s of verantwoordelijken.

Het is makkelijk (hoewel zeker ook terecht) om nu pijlen te richten op verantwoordelijken binnen de Katholieke Kerk. Maar je laat zien dat je de lessen hiervan pas goed hebt begrepen als je misstanden die bestaan binnen andere instituties ook zoveel mogelijk probeert te voorkomen. En daarvoor zijn onafhankelijke onderzoeksinstanties cruciaal.

Andere ouders van kleine kinderen vertellen mij hetzelfde.  Zodra de peuters een smartphone in handen hebben laten ze zien dat dit apparaat voor hen geschapen is. Er zijn vele educatieve toepassingen, waarmee ze op zeer jonge leeftijd spelenderwijs allerlei basisvaardigheden leren. Het herkennen van vormen, kleuren, maar ook getallen, letters en woorden.

Hoe groot is het verschil met de tijd waarin u en ik opgroeiden. Onze hersenen zijn anders gevormd dan die van de kleintjes van nu, en dat is maar goed ook. Want die kleintjes van vandaag komen rond 2025 van school. In dat jaar is de invloed van de digitale wereld nog veel groter dan vandaag al het geval is.

Het grote probleem voor de peuters zijn wij. Want wat gebeurt er als zij straks naar school gaan? De klas waar ze naar toe gaan, is door onze 40-plus generatie ingericht op basis van hoe wij  zelf in het verleden leerden. Wij willen dat zij STRAKS gaan leren wat wij TOEN  geleerd hebben. En daarmee verwordt de school tot de plek waar kinderen kunnen zien hoe het vroeger was.

Laatst gaf ik een lezing aan een groep van 100 studenten, van rond de 20 jaar. Ik vroeg hen hoeveel van hen op school met 10 vingers blind hadden leren typen. Drie staken hun hand op.  De meeste anderen konden ook blind typen, maar niet dankzij hun school.

Een goed voorbeeld van hoe slecht ons onderwijs zich aanpast aan de ontwikkelingen buiten de school.

Het is onze plicht om de jeugd optimaal voor te bereiden op de wereld van de toekomst:  een wereld die steeds sneller verandert door de digitale ontwikkelingen. Onze peuters hebben de potentie om daar maximaal gebruik van te maken.

Dus breek de barrières uit het verleden af op onze scholen en ban ze uit uw gedachten. Sta net zo onbevangen tegenover de nieuwe technologie als onze peuters. Alleen DAN halen zij het maximale uit de toekomst, waarop ze zich nu al thuis op onze apparaten voorbereiden.

(Deze column is uitgesproken bij KoffieMax, Nederland 1 op 29 november 2011).

Nederland, de EU en de euro. Onderzoek tgv het 7e lustrum

Bij de uitzending van “In de Rooie Haan” op zaterdag 9 oktober 1976 presenteerde ik op verzoek van eindredacteur Jan Nagel, mijn eerste verkiezingsonderzoek. Felix Meurders en Wim Bosboom interviewden mij. Het was onderzoek uitgevoerd door NIPO , waar de door mij ontwikkelde correctiemethode overheen was gegaan. Het was in de aanloop van de fascinerende verkiezingen van 25 mei 1977 met in de hoofdrollen toenmalig premier Den Uyl, Minister Van Agt (van het net geformeerde CDA) en de jonge oppositieleider Wiegel.

Eens in de maand kwam ik met een nieuwe peiling. Onderzoek dat nog uitgevoerd werd door enqueteurs, die bij de mensen thuis kwamen. Ik was toen werkzaam voor het bedrijf Cebeon dat ik, samen met mijn goede vriendin Hedy d’ Ancona, had opgezet. Toen ik in 1980 (weer) bij Inter/View ging werken en we begonnen met telefoongestuurd telefonisch enqueteren (CATI) zijn we ook zelf het verkiezingsonderzoek gaan doen. Na het stoppen van “In de Rooie Haan” in 1988 met Ger Ackermans toen als hoofdredacteur presenteerde ik het onderzoek bij “Achter het Nieuws” (Paul Witteman) en later bij NOVA. In mijn media-archief treft u nog vele artikelen en interviews aan uit de periode 1976-2005.

Hoewel ik tussen 1986 en 2002 niet meer primair marktonderzoeker was en diverse andere klussen deed (met name op het terrein van ICT, marketing en Business Development) bleef ik wel tot eind 1999 het verkiezingsonderzoek (Politieke Barometer) begeleiden. En ook was ik betrokken bij de exit-onderzoeken die door Inter/View op de dag van verkiezingen werden uitgevoerd tussen 1989 en 1998.

Vanaf september 2002 ben ik bezig met online verkiezingsonderzoek. Eerst via het programma “Stem van Nederland” (SBS),  later via het onafhankelijke Peil.nl. Dit onderzoek wordt uitgevoerd in samenwerking met de prima specialist op het gebied van online panels “No Ties” te Monickendam, die alles wat je maar op onderzoek zou willen, snel en flexibel kunnen uitvoeren. Niet alleen voor mij, maar ook voor vele andere bedrijven en organisaties beheren zij vele online panels. Sinds 2002 zijn er op die manier circa 2500 onderzoeken door mij uitgevoerd. En dat is natuurlijk vooral mogelijk gemaakt door al de mensen die aan mijn panels mee hebben gedaan of doen (door de jaren heen zijn dat meer dan 150.000 mensen geweest) en bereid zijn de vragen te beantwoorden. Zonder hen zou ik 35 jaar lang niet geweten hebben wat ik had moeten doen en hoe de stemming was onder de Nederlandse bevolking.

Dus 9 oktober 2011 wordt een enigszins speciale dag. Ik ben van plan twee bijzondere onderzoeken te gaan doen om het 7e lustrum te vieren. Het ene onderzoek gaat over een belangrijk actueel onderwerp. Ik heb daarvoor gekozen “de toekomst van de EU en de euro”, omdat ik denk dat dit onderwerp een dominante rol zal spelen bij de politiek in Nederland in de komende jaren.

Het andere onderzoek wil ik graag laten samenstellen door de mensen die dit allemaal mogelijk hebben gemaakt, dus u. Het zal een onderzoek zijn met de door u ingediende vragen. Als u een vraag heeft die u aan een representatieve vertegenwoordiging van alle Nederlanders wilt stellen dan nodig ik u uit deze hieronder te plaatsen of te mailen naar maurice@dehond.nl. Dit zijn daarbij de voorwaarden (Lees ze aub):

1. De vraag moet een politiek onderwerp betreffen (in de ruimste zins des woords).

2. Het moet aan alle Nederlanders gesteld kunnen worden of  een grote groep (minimaal 20%) en kan dus niet een kleinere subgroep betreffen.

3.  Bij voorkeur dient de vraag geformuleerd te worden, zoals die in de vragenlijst direct kan worden opgenomen, maar zonodig doe ik dat of formuleer ik die vraag.

4.  De antwoorden op die vraag zullen via Peil.nl openbaar worden gemaakt en uitgedraaid worden naar stemgedrag Tweede Kamer 2010 en eventueel een of meer andere relevante kenmerken uit onze database.

U kunt de vragen hieronder formuleren of per mail naar maurice@dehond.nl.  Ik zal de binnenkomende vragen dan zelf hieronder plaatsen.

De sluitingsdatum voor in te dienen vragen is 6 oktober om 24 uur.

Als u ooit een ondervraagde geweest bent of op dit moment lid bent van Peil.nl (en u kunt dat ook nog steeds worden) dan dank ik u voor het feit dat u aan de onderzoeken heeft willen meewerken. En de anderen dank ik voor hun (jarenlange?) belangstelling voor mijn werk. Met uw aller steun hoop ik nog lang door te kunnen gaan.

Eerste rapport “In de Rooie Haan”, 9 oktober 1976

Maurice de Hond  (maurice@dehond.nl)

En dan nu een soort geupdate versie:

Het massale gebruik van internet zorgt ervoor dat je met een steeds groter deel van de mensheid een-op-een kan communiceren, maar ook dat je met steeds mee mensen gemeenschappelijk instrumenten deelt. Met instrument bedoel ik dan niet alleen een voorwerp (zoals een laptop computer of een Iphone), maar ook -en vooral- een website of tool, zoals Google, Youtube en Facebook. Youtube bestaat nog geen 5 jaar en het is vrijwel wereldwijd ingeburgerd. Facebook nog korter en er zijn al meer dan 350 miljoen gebruikers.

Wat inventieve organisaties of individuen bedenken is binnen notime wereldwijd te gebruiken. Daarbij zijn de kosten vaak nihil of erg laag. Als je 10 jaar terug gaat in de geschiedenis van internet (en toen dachten we al dat we ver waren gekomen) toen waren nog veel dingen of niet mogelijk, of omslachtig of relatief duur. En je kunt ook steeds meer makkelijke tools gebruiken voor werkzaamheden die anders heel omslachtig waren of zelfs onmogelijk.

Ik heb een aantal applicaties op mijn IPhone waar ik elke keer als ik ze gebruik gewoon van geniet. Hoe handig ze zijn en hoe mooi ze werken. Omdat ik het dan vergelijk hoe dat 5 of 10 jaar geleden ging.  (Er is een mooie Amerikaanse website waar je de populaire applicaties kan zien van een aantal richtinggevende Amerikanen op het gebied van technology en design.)

Deze website is gebouwd met behulp van tools (zoals WordPress) die op heel eenvoudige manier dingen mogelijk maakt, die 5 jaar geleden of niet konden of veel geld hebben gekost. Rondom Facebook en Twitter zijn allerlei applicaties en tools gebouwd die het gebruik ervan nuttiger en/of leuker maken. Alleen al voor Facebook is er een spel (Farmville)  waar je boer kan zijn dat door meer dan 65 miljoen mensen gespeeld wordt. (In een Amerikaans tijdschrift werd gesteld dat er in Amerika 20 keer zoveel virtuele boeren zijn dan echte boeren).

En dan te bedenken dat je ook zeker weet dat het de komende 5 jaar nog veel sneller zal gaan dan de vorige (want zo is het met de digitale ontwikkelingen vanaf de eerste dag gegaan).

Ik vind het belangrijk nieuwe ontwikkelingen in de gaten te houden en zo mogelijk zelf te ervaren. Daarna kan ik dan zien of het al dan niet iets voor mij betekent. (Daarom protesteer ik ook tegen mensen die over allerlei nieuwe technologische ontwikkelingen een mening hebben, zonder dat ze er zich echt in hebben verdiept).

Vanaf vandaag heb ik de Wibiya Toolbar onderin mijn website toegevoegd. Het biedt diverse interessante extra mogelijkheden. Het vertalen in een andere taal van pagina’s van de site (maar dat is dus alleen belangrijk voor mensen die dit niet kunnen lezen). Het zoeken binnen de site. Het koppelen met Twitter en Facebook. En zeker ook het kunnen communiceren met anderen die de site ook aan het bezoeken zijn.

Probeer het eens uit. En als jullie nog suggesties hebben voor andere interessante extra mogelijkheden dan hou ik me aanbevolen. (Ik ben al bezig met Yubby. Komt binnenkort. Hier een voorbeeld van wat dat is op de site van mijn zoon Marc.)

De opnamen in 2004 waren drie weken na de moord op Van Gogh. Wilders was drie maanden ervoor uit de VVD gezet/gestapt. Het nieuwe kabinet zat een half jaar.

Na de opnamen van het programma heb ik de DVD gekregen met het complete gesprek (van ongeveer 1 uur) wat ik in 2004 heb gevoerd. Het is heel jammer dat de programmamakers die hele tape niet via internet beschikbaar stellen. (Ik heb gevraagd of ik dat dan zelf mocht doen, maar de rechthebber -NPS- weiger dat om de een of andere reden).

Zowel in 2004 als in 2009 gaf ik aan dat ik denk dat ik het qua hoofdlijnen op de diverse terreinen die we besproken hebben wel ongeveer goed zal hebben, maar dat op de detailinvulling er natuurlijk veel niet uitgekomen zal zijn. En ik denk dat als je de uitzending gezien hebt je wel ongeveer die indruk zal hebben. Daarbij is het ook zo dat bepaalde voorspellingen uit 2004 in 2009 niet uitgekomen zijn, maar de kans zeker aanwezig is dat het in de toekomst nog wel uitkomt, maar blijkbaar de periode van 5 jaar tekort was. Zo maak ik me nog steeds ongerust voor een terroristische aanval met een vuile bom. Tegelijkertijd kan je ook vaststellen dat het moment waarop je zoiets gevraagd wordt ook invloed heeft op je verwachtingen. Niet alleen worden de vragen van Jeroen voor een deel bepaald door de gebeurtenissen van dat moment, maar ook je antwoorden worden daar voor een deel door bepaald. Als het gesprek niet eind november 2004 had plaatsgevonden, maar eind oktober 2004 -dus voorafgaade aan de moord op van Gogh- was dat gesprek toch enigszins anders. (Zo hebben we in 2004 vrij weinig over technologie gesproken en de gevolgen daarvan. Was -zeker voor mij- toch een interessant onderwerp. Bedenk dat op dat moment YouTube nog niet bestond, noch Facebook en Twitter).

Bij mijn lezingen geef ik vaak het volgende voorbeeld. In 1910 was er iemand die voorspelde dat in 2000 iedereen over een vliegtuigje zou beschikken en daarmee overal naar toe kon gaan. Nu zou je kunnen zeggen dat die voorspelling letterlijk gezien niet is uitgekomen. Maar functioneel gezien wel. Als je wilt ben je snel op een vliegveld en kan je in een vliegtuig zitten en naar vrijwel iedere plek op aarde vliegen.

Zo kan het gebeuren met veel voorspellingen. De kans dat ze letterlijk uitkomen is vaak klein, maar als je op een wat hoger abstractieniveau blijft zitten dan is de kans wel groot. Als je op technologie gebied naar de toekomst kijkt dan zijn een aantal belangrijke trends te zien. We zullen altijd en overal online zijn. Alles komt online (apparaten en voorwerpen). Je hebt er geen computer of telefoon meer voor nodig, althans niet in een zichtbare vorm. En alles zal mt alles gecombineerd kunnen worden. Maar hoe zich dat nu feitelijk zal aandienen weet ik niet. Wel zal het zo zijn dat je op elke plek waar je bent alle informatie hebt die je op dat moment nodig hebt, gezien vanuit jouw persoonlijke insteek. Zo denk ik dat dit filmpje een goede indruk geeft van welke richting we uitgaan. Maar niet omdat het apparaat precies op die manier er over een tijdje zal zijn. Maar wel dat de functionaliteiten die dit apparaat laat zien in de niet zo verre toekomst beschikbaar zullen zijn (en waarschijnlijk ook nog andere die erop lijken, maar we nu niet eens kunnen bedenken).

En vind je het leuk om “15 jaar later” mee te maken. Lees dan mijn boek uit 1995 over de door mij verwachte opkomst van internet.  Op dat moment waren er in Nederland minder dan 100.000 internetgebruikers.

Ik denk dat tussen 2010 en 2020 de politieke structuren in de Westerse democratieen veranderingen gaan doormaken. Onze inrichting van onze maatschappij en een volledig achterhaald systeem dat de naam democratie eigenlijk niet zou mogen hebben, sluit steeds minder aan bij de ontwikkeling van die samenleving. De top-down structuur van het systeem blijkt een steeds grotere kloof teweeg te brengen tussen de overheid en de burgers, hetgeen tot steeds grotere verschuivingen zal leiden bij verkiezingen en -mede daardoor- tot een steeds zwakker bestuur. Het systeem in Nederland is uit het lood geslagen en de kans dat het zonder ingrijpende veranderingen weer in het lood kan worden gezet is klein. 

Het gebrek aan professionaliteit (en helaas ook met regelmaat het gebrek aan integriteit) van het systeem komt voor de massa vaak pas naar voren als men onderzoekscommissies benoemd bij grote incidenten. Zoals onlangs weer bij de Amsterdamse N-Z lijn, maar zo kan je een rijtje noemen van de laatste 15 jaar. Overheden die facades hebben opgehouden waardoor je als burger zou moeten denken dat ze bij hun besluiten weten wat ze doen en bij de uitvoering van de werkzaamheden een bepaalde kwaliteit in acht houden.

Helaas is het zo dat dit gebrek aan professionaliteit (en integriteit, waarbij men vaak probeert de eigen fouten en gebreken met man en macht verborgen te houden) op veel meer plekken van de overheid en op veel meer momenten dan waar we die onderzoekscommissies voor hebben, voorkomen.  Zo weet ik uit het bestuderen van de dossiers dat al die wanstaltige fouten die gemaakt zijn bij de Schiedammer Parkmoord (en die we alleen kennen dankzij de bekentenis van de echte dader en de onderzoekscommissie die daarna is begonnen) veel vaker voorkomen bij het werk van het OM, politie en NFI. Werk dat niet alleen ervoor zorgt dat er onschuldigen jarenlang vast zitten, maar ook -en minstens net zo erg-  nog veel meer daders niet gepakt/veroordeeld zijn. Maar wat wil je als de baas van het OM (Harm Brouwer) schaamteloos voor de media staat te liegen (ik heb daarover in de uitzending gesproken en heb dat o.a. in mijn pleidooi bij de rechtbank in de strafzaak wegens smaad die tegen mij gevoerd is, verteld en volledig onderbouwd. Ben je in die pleidooi geinteresseerd dan moet je me even een mail sturen: maurice@dehond.nl).

Als men krampachtig probeert de fouten onder de pet te houden dan weten we in ieder geval dat men die fouten blijft maken en ook niet bereid is zelf lering te trekken van hetgeen men fout doet. (Zo ben ik in september door een journalist benaderd voor een artikel in het blad Opportuun mee te werken aan een artikel in de serie BuitenOm. Waar buitenstaanders hun mening geven over het OM.  Ik heb een uitgebreid gesprek met hem gevoerd en verteld wat er volgens mij aan schortte. Het uitgewerkte artikel van dat interview heb ik nooit gezien, maar kreeg wel een melding van iemand van het OM dat het een fout was dat men mij had geinterviewd, maar dat het artikel niet geplaatst zou worden!)

Leuk vond ik zelf het gesprek met Jeroen ten aanzien van technologie en zijn dedain over Twitter. Wat mij vaak opvalt is dat over nieuwe technologie (en dat was ook al mijn ervaring bij de opkomst van de PC aan het begin van de jaren 80 en internet rondom 1995) mensen vaak een afwijzende mening hebben zonder dat ze er eerst goed mee kennis hebben gemaakt. In 1985 was er een discussie op de televisie van schrijvers over de PC. Allemaal spraken zij hun afschuw uit over het werken met een PC, ipv met een pen of schrijfmachine. Je kon meteen zien, volgens hen, als iemand met de PC een boek had geschreven en zelf zouden ze er nooit mee werken…….  En ook weet ik nog goed hoe afwijzend de reclamewereld aan het eind van de 80er jaren reageerden op de Mac……..

Het gaat mij er nooit om dat mensen de nieuwe technologie MOETEN gebruiken. Dat is vanzelfsprekend hun eigen keuze. Maar wat mij altijd irriteert is als mensen met betrekking tot technologische ontwikkelingen waarbij je ziet dat velen het al aan het gebruiken zijn, hun oordeel klaar hebben, zonder dat ze zelf enige tijd en energie hebben besteed om er echt mee kennis te maken. En zeker mensen die in verantwoordelijke posities zitten (in bedrijf, politiek of media) kunnen daarmee dan fouten maken, omdat ze uit onwetendheid de verkeerde beslissingen nemen. Zo zeg ik altijd dat als Wim Kok in de jaren negentig wel zelf een enthousiaste PC- en internetgebruiker was geweest hij niet verantwoordelijk was geweest voor de aanleg van de Betuwelijn, maar voor een glasvezelnet naar ieder huis en kantoor in Nederland, zodat we al van het begin van deze eeuw een grote voorsprong hadden gehad op de rest van de wereld ipv miljarden en miljarden besteed te hebben aan iets wat voor de economie van Nederland veel minder rendement geeft.

Een ding weet ik zeker. De komende 5 jaar zal er (nog) meer veranderen dan de afgelopen 5 jaar en ik ben bang dat we daar slecht op voorbereid zijn. Als er veel verandert ontstaan er veel kansen. En als je die kansen niet ziet zijn er alleen maar bedreigingen!

P.S. Ik vraag jullie aandacht voor deze oproep die ik per mail ontving. Ik weet helaas hoe jong je al als vrouw borstkanker kan krijgen en wat het voor gevolgen heeft:

Bianca Bolleurs heeft 6 november een petitite geopend met het verzoek het bevolkingsonderzoek naar borstkanker te vervroegen naar 30-jarige leeftijd (leeftijd waarop bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker plaats vindt).
Borstonderzoek wordt pas vanaf 50-jarige leeftijd standaard bij iedere Nederlandse vrouw uitgevoerd. Dit is veel te laat, omdat borstkanker helaas ook steeds vaker wordt vastgesteld bij vrouwen jonger dan 50 jaar.

De petitie is ondertekenbaar, hij zal worden ingediend in maart 2010, tot die tijd is het belangrijk dat er zoveel mogelijk handtekeningen worden verzameld.

Dit is de link:
http://borstkankeronderzoek.petities.nl

Dit is het verslag van het onderzoek.

Mij vallen een aantal zaken op.

- In het begin was het beeld dat de Mexicaanse Griep zeer besmettelijk was en tot vele sterfgevallen zou kunnen leiden. Eind augustus, begin september zag je dat er een  toename was van griep onder jongeren, maar noch toen, noch nu zie je een grote versnelling, die je zou mogen verwachten als de mate van besmettelijkheid heel hoog is. Wel nemen de aantallen van ziektegevallen toe.

- Op dit moment heeft 65% niemand in zijn omgeving (gezin, kennissenkring en werk) die griep heeft.

- Degenen die niet tot de risicogroep behoren hebben voor het overgrote deel (nog) geen voornemen om zich te laten vaccineren. Dit is ongeveer twee derde deel van personen van 18 jaar of ouder. Degenen die wel tot de risicogroep behoren geven voor 70% aan zich wel te laten laten vaccineren. (85% zal dat ook de voorgeschreven twee keer laten doen, die blijkbaar in Nederland de aanpak is, terwijl dat in de meeste andere landen maar een keer zou zijn).

-  Op basis van de huidige voornemens van de Nederlanders zijn er 10 miljoen vaccins nodig (van de 34 miljoen die er besteld zijn). Vanzelfsprekend kan het zo zijn dat het aandeel der Nederlanders dat zich wil laten inenten gaat stijgen. Dat lijkt met name zo te zijn als de risicogroepen fors wordt uitgebreid. Dus als gesteld zou worden dat jongeren onder de 30 tot de risicogroepen horen.

Ik behoor blijkbaar ook tot een risicogroep (boven de 60 jaar) en het zou ook zo kunnen zijn dat binnenkort mijn dochtertje van bijna een half jaar tot die groep wordt gerekend. Natuurlijk volg ik de discussies over het inenten of niet. Vandaag weer over drie baby’s die overleden zijn kort nadat ze zijn gevaccineerd met een vergelijkbaar vaccin waarmee blijkbaar mijn dochtertje ook (vrijwel tegelijkertijd met die baby’s) is ingeent. Ten aanzien van de injecties die een kind krijgt ter voorkoming van een serie ernstige ziektes, die vroeger ook in Nederland veel heersten, ben ik heel dankbaar dat die vaccinaties er zijn en, ook zelfs als er hele kleine risico’s zijn van nadelige gevolgen, vind ik dat de voordelen opwegen tegen mogelijke nadelen.

Als de Mexicaanse Griep echt een soort griep zou zijn met dezelfde gevolgen als de Spaanse Griep in 1918 denk ik dat het een zegen is als er een goede vaccinatie zou zijn en zou ik zeker mij en mijn gezinsleden direct willen laten vaccineren. De grote vraag is echter of het verstandig is om je zelf (of een kindje van nog geen half jaar) te laten vaccineren tegen iets wat in 99.999% van de ziektegevallen niet tot ernstige complicaties leidt, maar slecht tot een aantal vervelende dagen (zoals een van mijn zoons twee maanden geleden na een bezoek aan Londen heeft ervaren).

De belangrijkste problematiek is dat het cruciaal is dat je goed en open wordt geinformeerd. Zodat je goed onderbouwd een afgewogen beslissing kan nemen. En daar lijkt het gewoon aan te schorten.

Ik weet nog goed hoe ik in 1979 met doktoren sprak naar aanleiding van de borstkanker van mijn vrouw en de te volgen aanpak. Op dat moment had ik vanuit het Amerikaanse  weekblad Time de nieuwste onderzoekservaringen over borstkanker gelezen en bracht die bij de discussie met de specialisten in. De aanpak die toen in de VS werd gevolgd werd door de specialisten afgewezen en mijn vrouw koos de lijn die de op dat moment blijkbaar gangbaar was in Nederland en die volgens de artsen haar de beste kansen gaven.  

Tien jaar later las ik een artikel over de gangbare aanpak van borstkanker in Nederland en las dat hetgeen ik 10 jaar ervoor bij de discussie met de specialisten en mijn vrouw had ingebracht inmiddels wel gemeengoed in Nedelrand was geworden!

(Voor het lot van mijn vrouw maakte de gevolgde lijn denk ik weinig uit. Haar kansen waren bij het gesprek met die specialisten waarschijnlijk al klein, omdat het 8 weken had geduurd nadat mijn vrouw met haar klachten was gekomen en men had vastgesteld dat er sprake was van borstkanker en het ook al was uitgezaaid).

Zeker na de ervaringen met Marc en het AMC eind 2002 neem ik informatie die vanuit de mensen in de gezondheidszorg komen niet automatisch als zekerheden aan. De geneeskunde heeft heel veel bereikt en we mogen dankbaar zijn voor wat ze inmiddels allemaal kunnen. Maar tegelijkertijd wil ik dat ik beslissingen die mij aangaan en mijn kinderen baseren op open en transparante informatie, zodat ik afgewogen mijn keuze kan maken. En daar schort het helaas wel eens aan.  Ook op dit moment vind ik dat ik nog te weinig informatie heb om het gevoel te hebben dat ik afgewogen beslissingen kan nemen rondom de vaccinatie.

Met name ben ik benieuwd hoe de huidige sterftegevallen rondom de griep kwantitatief zich verhouden tot de normale sterftegevallen rondom de griep in de vorige jaren. En dan voor wat betreft vooraf gezonde mensen. Ik zou hopen dat die informatie vanuit onafhankelijke bron op tafel komt zodat ik beter gefundeerd beslissingen kan nemen.

Ik moet zeggen dat de wijze waarop mevrouw Conijn (RIVM) vanmorgen in Goedemorgen Nederland het verhaal vertelde over de sterftegevallen na de vaccinaties met de drie baby’s mij niet echt veel vertrouwen gaf in de kwaliteit van haar informatievoorziening, noch in het onderzoek dat het RIVM nu blijkbaar uitvoert. Ook de Netwerk uitzending van vanavond waarover ik al dit  artikel had gelezen gaf me geen gerust gevoel. Niet omdat ik nu zou denken dat het voor een kind beter is om uberhaupt niet gevaccineerd te worden, maar wel omdat -ook na het optreden van mevrouw Conijn vanmorgen- ik het gevoel heb dat het RIVM een aantal risico’s die er wellicht zijn te makkelijk wegwuift en ik langzamerhand allergisch wordt (om de juiste medische term te uiten) over het feit dat bij overheidsdiensten slagers te vaak hun eigen vlees keuren…. Hoe erg was het om als mevrouw Conijn te zeggen dat, mede op basis van wereldwijde informatie, we weten dat het risico bij vaccinatie van kleine kinderen, practisch nul is, maar dat wat er nu met deze drie baby’s is voorgevallen, de kans groter dan 0 maakt dat bij deze specifieke partij iets mis is gegaan. Wij gaan nu snel aan de slag met een onafhankelijk onderzoek en zullen zo snel mogelijk open en eerlijk uitsluitsel geven. Tot dat moment zullen wij met het vaccineren van baby’s met deze specifieke injectie even stoppen.

Het wordt eens tijd dat er een bewustwording komt dat eerlijke en open informatie en onafhankelijke toetsing bij overheidsdiensten cruciaal is om het vertrouwen bij burgers te houden of terug te winnen. De aanpak van mevrouw Conijn vanmorgen schept meer onzekerheid dan als ze gewoon iets gezegd had in de trant van hetgeen ik hierboven heb gezet.

Benieuwd wat er verder gaat gebeuren met de informatie over de Mexicaanse Groep en of en wanneer de risicogroepen worden uitgebreid en meer van de beschikbare vaccins zullen worden gebruikt.

Ik heb het genoegen gehad in de afgelopen 2 jaar 20 wedstrijden te fluiten in de hoofdklasse. Elke wedstrijd was weer een genoegen en ik hoefde in geen enkele wedstrijd een rode kaart uit te delen, zelfs niet twee gele. Bij de overige 30 wedstrijden, voornamelijk in de eerste klasse, gebeurde dat slechts 1 keer.

Ik kan me in die twee jaar geen nare ervaring herinneren. Noch op het veld, noch na afloop. Trainers, spelers, maar ook publiek hebben zich altijd goed gedragen. Op dezelfde manier als ik de spelers, trainers en bestuurders heb benaderd, hebben ze ook mij benaderd: met respect en veel plezier in dat spelletje. En als ik weer bij een team of club terugkwam had ik altijd het gevoel dat men daar weer blij mee was.

De reden dat ik vanaf volgend seizoen een lager niveau ga fluiten is gelegen in het feit dat men de regels blijkbaar belangrijker vindt dan de praktijk. Per groep waar je fluit is er jaarlijks een test waarbij je aan bepaalde voorwaarden moet voldoen. Een spelregeltest en een conditie-test. Die laatste test is de afgelopen jaren verzwaard. En hoewel ik bij de wedstrijden -zoals ook uit mijn rapporten blijkt- ook conditioneel opgewassen ben tegen de eisen die gesteld worden (ik loop circa 11 kilometer per wedstrijd, zoals mijn Garmin Frontrunner 405 uitwijst) is de conditietest voor mij een onneembare drempel.  Hetzij een Shuttlerun test met 9 trappen of een Coopertest met 2650 meter. 7 trappen haal ik wel (de  eis voor groep 3) of 2200 meter bij de Coopertest, maar voor mij zijn die grenzen gewoon te hoog.

Het zijn grenzen die ook -en ik ben zelf het bewijs- niet het verschil betekenen tussen goed of slecht fluiten of al dan niet geschikt zijn om je wedstrijden tot een goed einde te brengen. Behalve mijn allereerste wedstrijd in 2003 heb ik alle wedstrijden die ik gefloten heb sindsdien (circa 150) zonder blessures afgemaakt, en dat is mede te danken aan het feit dat ik daar intensief voor train (zowel kracht als cardio). Maar regels zijn regels, ook als het betekent dat mensen die tot tevredenheid functioneren (en ik ben niet de enige wat oudere scheidsrechter waar dit het geval is) teruggezet worden.

Ik heb besloten me er niet tegen te gaan verzetten via publiciteit en/of juridische stappen. Enerzijds omdat niet alleen de scheidsrechters zelf, maar ook de leden van de scheidsrechterscommissies en de rapporteurs mensen zijn die met veel inzet het als hun hobby doen. En uit respect voor hen ga ik het ze nu niet lastig maken. Anderzijds beleef ik veel te veel plezier aan de hobby en wil ik op deze manier mijn eigen plezier niet vergallen. Als de KNVB en/of clubs mensen zoals ik niet op het hoogste niveau willen hebben (en dus de regels strak toepassen) dan is dat meer hun probleem dan de mijne.

De vraag is zelfs of ik volgend seizoen op dat lagere niveau nog kan afmaken, omdat ook dan er een test is, waarvan ik niet weet of ik die op mijn 62e haal en dan moet ik nog een niveau terug. Maar misschien heeft men dan wel bij de KNVB het licht gezien en beseft men dat ze door de eisen die gesteld worden in hun eigen voet schieten. Want er zijn meer oudere scheidsrechters zoals ik, die op deze manier niet verder kunnen/mogen.

Het zou misschien toch verstandig zijn van de KNVB zelf om dat hele systeem van testen van scheidsrechters eens goed tegen het licht houden en te kijken of dit echt is wat men wil.

Familie De Hond, 21 mei 2009

Vanmorgen, op de verjaardag van haar overgrootmoeder, om 07.30 uur is Daphne Marianne de Hond geboren. De bevalling duurde uiteindelijk meer dan 24 uur, maar met Mari en onze dochter (3370 gram) is alles prima.

Een geboorte is niet alleen een ongelooflijk moment, maar ook -althans voor mij- een heel emotioneel moment. Het wonder op zichzelf, het historische element (de bewuste datum gaat toch voor ons en haar een hele speciale betekenis krijgen), maar ook een soort opvolging van generaties. Daphne heeft een grote familie in Santiago de Cuba (zelfs haar betovergrootmoeder leeft nog) en is ook het (half-)zusje van mijn vier kinderen, Marc, Michel, Brian en Nathalie.   En niet te vergeten het kleinkind van mijn in 2002 overleden ouders. Juist daarom was het evenzeer een heel bijzonder (en emotioneel) moment dat toen wij enkele uren na de geboorte weer thuis kwamen kort erna al mijn kinderen (plus partner) er waren. De bovenstaande foto vormt dus om meerdere redenen de weerslag van een van de hoogtepunten uit mijn leven.