Andere ouders van kleine kinderen vertellen mij hetzelfde.  Zodra de peuters een smartphone in handen hebben laten ze zien dat dit apparaat voor hen geschapen is. Er zijn vele educatieve toepassingen, waarmee ze op zeer jonge leeftijd spelenderwijs allerlei basisvaardigheden leren. Het herkennen van vormen, kleuren, maar ook getallen, letters en woorden.

Hoe groot is het verschil met de tijd waarin u en ik opgroeiden. Onze hersenen zijn anders gevormd dan die van de kleintjes van nu, en dat is maar goed ook. Want die kleintjes van vandaag komen rond 2025 van school. In dat jaar is de invloed van de digitale wereld nog veel groter dan vandaag al het geval is.

Het grote probleem voor de peuters zijn wij. Want wat gebeurt er als zij straks naar school gaan? De klas waar ze naar toe gaan, is door onze 40-plus generatie ingericht op basis van hoe wij  zelf in het verleden leerden. Wij willen dat zij STRAKS gaan leren wat wij TOEN  geleerd hebben. En daarmee verwordt de school tot de plek waar kinderen kunnen zien hoe het vroeger was.

Laatst gaf ik een lezing aan een groep van 100 studenten, van rond de 20 jaar. Ik vroeg hen hoeveel van hen op school met 10 vingers blind hadden leren typen. Drie staken hun hand op.  De meeste anderen konden ook blind typen, maar niet dankzij hun school.

Een goed voorbeeld van hoe slecht ons onderwijs zich aanpast aan de ontwikkelingen buiten de school.

Het is onze plicht om de jeugd optimaal voor te bereiden op de wereld van de toekomst:  een wereld die steeds sneller verandert door de digitale ontwikkelingen. Onze peuters hebben de potentie om daar maximaal gebruik van te maken.

Dus breek de barrières uit het verleden af op onze scholen en ban ze uit uw gedachten. Sta net zo onbevangen tegenover de nieuwe technologie als onze peuters. Alleen DAN halen zij het maximale uit de toekomst, waarop ze zich nu al thuis op onze apparaten voorbereiden.

(Deze column is uitgesproken bij KoffieMax, Nederland 1 op 29 november 2011).

Toen ik het concept artikel geschreven had heb ik via Twitter mensen opgeroepen hun commentaar te geven op het artikel. Meer dan 100 mensen hebben dat die zondag gedaan. Daar kwam zoveel uit dat ik heb besloten een uitgebreider stuk te schrijven dan de 2000 woorden die voor mij in HP/DeTijd waren gereserveerd. In dat tijdschrift staat nu een samenvatting van het artikel van circa 6000 woorden dat er gekomen is mede dankzij de reacties van al die mensen. (Die daarmee weer de kracht van internet bewezen. Daarvoor nogmaals mijn dank).

Onderin treft u het uitgebreide artikel aan.

Ik heb ook een WIKI aangemaakt waarbij ieder hoofdstuk apart in is opgenomen. Ik hoop dat u daar naartoe gaat om uw gedachten en visies aan het artikel toe te voegen. Het is binnen Wiki’s heel gemakkelijk. Even inschrijven en veranderingen aanbrengen. Er staat ook een korte handleiding bij. Hier kunt u terecht.

Op basis daarvan hoop ik uiteindelijk ook dit onderstaande artikel verder bij te stellen en wellicht te laten uitmonden in een publicatie.

Dankzij de snelheid van het licht 2030, extended versie

Dus bij voorbeeld #Formatie2010, VVD+PvdA+CDA, 08-09-2010.

De winnaar ontvangt een theaterbon van 100 euro en de twee runnerups theaterbonnen van 50 euro (en natuurlijk de eer). Wellicht vraagt de koningin hem/haar de volgende keer om informateur te worden.

Dagelijkss zal ik proberen de inzendingen (van degenen die zich aan het opgegeven format houden) hieronder te plaatsen.  Dit zijn de eerste inzendingen:

Door de toenemende schommelingen in de voorkeuren van de kiezers staat het huis van Thorbecke op instorten. In 2010 heeft meer dan 40 procent van de kiezers op een andere partij gestemd dan in 2006. Tot 1989 haalden het CDA, de PvdA en de VVD samen 80 procent of meer van de stemmen. Daarna waren er al drie verkiezingen (1994, 2002 en 2010) waarbij de gebruikelijke top drie een beduidend minder deel van de stemmen haalde. De 55 procent van 2010 is daarbij een dieptepunt.

Tot 1989 konden deze drie partijen bij elke verkiezing op een vaste aanhang rekenen. Dat is sindsdien snel veranderd. De oorzaak hiervan zit zowel in de demografische als in de maatschappelijke ontwikkelingen. De babyboom-generatie, die voor 1960 is geboren – en de verzuiling nog heeft meegemaakt –, vormt inmiddels een minderheid van het electoraat.

Bij de groep van voor 1945 geboren kiezers behaalden de drie grote partijen op 9 juni nog wel 75 procent van de stemmen. Maar bij de lichting van na 1960 is de binding met partijen in het algemeen en met de drie traditioneel grote partijen in het bijzonder veel kleiner. Bij deze groep kiezers scoorden VVD, PvdA en CDA nu samen rond de 45 procent.

Als aan die jongere kiezers wordt gevraagd welke partijen een kans hebben op hun stem, noemen zij gemiddeld drie partijen. En dat zijn niet altijd de combinaties die wij logisch vinden als we de partijen vanuit een links-rechts-schaal bekijken. Mensen die bij de vorige verkiezing nog op de PvdA of de SP stemden, zijn ditmaal zomaar overgelopen naar de PVV.

Voor veel kiezers geldt dat ze, afhankelijk van het onderwerp, verschillend kunnen stemmen. Over de economie kan iemand de opvattingen van de VVD prefereren, over het milieu die van GroenLinks en over immigratie die van de PVV. De combinatie van demografische en maatschappelijke factoren maakt van elke verkiezing een momentopname. Enkele maanden ervoor en erna liggen de electorale verhoudingen heel anders.

 Nu kun je, net als vroeger, elke keer na de verkiezing wel een regering vormen die wordt gesteund door minstens 76 zetels in het parlement, zoals we het al heel lang doen. Dat doet niet alleen geen recht meer aan de ontwikkelingen in het electoraat, maar zorgt er ook voor dat de slagkracht van de regering wordt ondergraven en het vertrouwen van de kiezers in het politieke systeem verder afneemt. Met van de weeromstuit nog grotere verschuivingen bij het electoraat.

Zowel in 2003 (CDA+VVD+D66) als in 2006 (CDA+PvdA+ChristenUnie) kwam er een regering die voorafgaande aan de verkiezingen door minder dan 10 procent van de kiezers werd gewenst. Al vrij snel was te zien dat voor één of twee van de regeringspartijen de electorale steun fors afbrokkelde, en zowel in 2006 als in 2010 trok de partij die op dat moment in de peilingen op het grootste verlies stond, de stekker uit het stopcontact. Er zijn vele bewijzen dat slechte peilingen voor een regeringspartij de bereidheid om compromissen te sluiten aanzienlijk doet verminderen. Veel mensen hebben bij belangrijke onderwerpen een ander standpunt dan de partij waarop ze hun stem hebben uitgebracht. En dat komt dan zeker niet alleen door het strategisch kiezen. (Op 9 juni heeft meer dan 40 procent van de kiezers van de PvdA aangegeven strategisch te hebben gekozen.) Het gevolg is dat een Kamermeerderheid een tegengestelde mening heeft aan die van de meeste mensen in het land. Als de verkiezing alleen over dat bewuste onderwerp zou zijn gegaan, had de zetelverdeling er duidelijk anders uitgezien.

Dit is heel anders dan veertig jaar geleden. Het overgrote deel van de PvdA-kiezers had op (vrijwel) alle punten hetzelfde standpunt als de PvdA. En dat gold evenzeer voor de CDA- en VVD-kiezer. De uitslag van 9 juni maakt de vorming van een stabiele regering extra moeilijk. Er zijn – in tegenstelling tot vroeger – getalsmatig al minder combinaties van drie partijen die samen een regering kunnen vormen, laat staan een combinatie van twee partijen, zoals in 1989 nog mogelijk was. Alle partijen beseffen dat bepaalde combinaties een groot gevaar inhouden, waardoor bij volgende verkiezingen het eigen resultaat beduidend slechter kan worden. Als die volgende verkiezingen niet in de verre toekomst liggen, zoals nu het geval is met de Provinciale Statenverkiezingen binnen negen maanden, is dat helemaal een belangrijke factor.

Elke combinatie die nu wordt besproken, vormt een ernstig electoraal risico voor één of meerdere van de drie grote partijen. Paars-plus is electoraal gevaarlijk voor de VVD. De grote coalitie is electoraal gevaarlijk voor de PvdA en de VVD.

Nu zou je kunnen zeggen: ‘Maar het land moet toch geregeerd worden’, of: ‘Als we eenmaal in de regering laten zien wat we presteren, blijven de kiezers wel’. Dat is ijdele hoop, zeker in een periode waarin de regering ingrijpende bezuinigingsmaatregelen moet nemen waar in de samenleving nogal verschillend over wordt gedacht. Voorts is het de vraag wat dat regeren precies betekent als er grote tegenstellingen tussen de partijen zijn en er vaak halfslachtige compromissen moeten worden gesloten, waarvoor ook nog eens geen draagvlak onder de bevolking bestaat.

 Om meerdere redenen zou het een enorme fout zijn nu weer een regering te vormen op de klassieke manier, met een gedetailleerd regeerakkoord. Dan worden bij de volgende verkiezingen de deelnemende partijen nog harder afgestraft, te beginnen bij de Provinciale Statenverkiezingen, waardoor er een andere meerderheid in de Eerste Kamer komt dan in de Tweede Kamer. Ook zal het draagvlak voor de te nemen maatregelen niet groot zijn, waardoor de tegenstellingen in de samenleving verder worden aangescherpt.

Als we niet willen dat het huis van Thorbecke op den duur helemaal instort, zal er snel een ingrijpende verbouwing plaats moeten vinden die inspeelt op de geschetste demografische en maatschappelijke ontwikkelingen. Echte veranderingen vergen grondwettelijke wijzigingen, en daarvan weten we nu al dat het minstens tot na 2015 zal duren voordat die uitgevoerd kunnen worden. Zij moeten immers door twee verschillende Eerste Kamers worden aangenomen.

Maar het is mogelijk om nu al, zonder een grondwetsherziening, een aanpak te kiezen die recht doet aan de ontwikkelingen in het electoraat, en tegelijk een voorbereiding is voor de veranderingen van de politieke structuur: een extra-parlementair kabinet met een duidelijke invloed van de mandaatgever, de kiezer.

Als een – bij voorkeur grote – meerderheid van de partijen in de Tweede Kamer daarover een akkoord sluit, kan dat zonder een grondwetsherziening toch al op een duidelijk nieuwere manier. Er wordt een kabinet gevormd waaraan zo veel mogelijk partijen uit de Tweede Kamer meedoen. Een kabinet waarvan de afspraken op een A4’tje passen. Ook moet elke minister een meerderheid proberen te krijgen voor zijn hervormings-voorstellen in de Tweede Kamer. Die voorstellen hoeven niet door het hele kabinet gesteund te worden. De deelnemende regeringspartijen zijn ook niet gebonden om voor die voorstellen te stemmen. Ze hebben zich alleen vastgelegd op de afspraken op dat ene A4’tje.

Als er in de Kamer geen meerderheid wordt gevonden, hoeft de minister noch de regering af te treden. Het zijn immers vrijwel allemaal vrije kwesties. De regerings- partijen hebben nog wel een andere belangrijke afspraak gemaakt. Als de regering met een voorstel komt dat vervolgens door de volksvertegenwoordiging wordt afgewezen, mag de regering dat voorstel via een referendum aan het volk voorleggen. De vraagstelling is dan heel simpel: ‘Vindt u dat de Tweede Kamer voor of tegen dit voorstel moet zijn?’

Als de meerderheid van de bevolking ‘voor’ stemt, moeten de regeringspartijen bij een nieuwe stemming over het voorstel ‘voor’ stemmen. Daarmee verplichten de partijen zich de mening van de bevolking te respecteren en niet terug te vallen op de –min of meer toevallige – electorale krachtsverhoudingen van 9 juni 2010. Juist omdat de regeringspartijen zich dan hebben verbonden aan een uitslag van een referendum, is de kans groter dat de Kamer niet langer tegenstemt.

 Door de samenstelling van de regering zo breed mogelijk te maken (misschien wel zeven of acht partijen) laat men zien gezamenlijk tot hervormingen te willen komen en te zorgen voor een draagvlak onder de bevolking. Elke regeringspartij krijgt één of meer ministeries en moet voor ingrijpende voorstellen een meerderheid in de Kamer of onder de bevolking verwerven.

Op die basis is het mogelijk op termijn de Grondwet te herzien en ons politieke systeem verder aan te passen. Bijvoorbeeld met een gekozen premier, die zijn eigen regering samenstelt en bij een verschil van mening met de Kamer via een referendum de eventuele impasses kan doorbreken.

Als bij de vorming van een nieuwe regering de kiezer niet tussentijds wordt betrokken, zal elke regering niet alleen geen draagvlak hebben, maar zal de situatie bij elke volgende verkiezing nog complexer zijn. Het is de plicht van de gekozen vertegenwoordigers dat te voorkomen en niet als een soort business as usual met de vorming van een kabinet bezig te zijn.

(Dit artikel stond op 26 juni 2010 in Het Vervolg van De Volkskrant).

Persbericht over Queetz, 14 april 2010

Hopelijk zijn we zo samen in staat om de politici, die ten aanzien van het onderhoud van onze democratie lange tijd zo in gebreke zijn gebleven, te enthousiasmeren en stimuleren.

Ons systeem heeft een aantal  slechte effecten:

1. Als een kabinet valt duurt het 7 a 8 maanden voorrdat er een nieuwe regering is In een regeerperiode die (zoals na de laatste twee verkiezingen circa 36 maanden duurt) houdt dat in dat we 15 a 20% van die periode geen missionair kabinet hebben.

2. Kiezers kunnen via hun stem slechts op een (heel) indirecte wijze invloed hebben op de vorming van het kabinet en wie premier wordt. 

3. Tussen verkiezingen heeft de kiezer in Nederland niets te zeggen. Er is geen enkele methode in ons staatsrecht waarop kiezers die vinden dat de volksvertegenwoordigers hun mandaat gegeven bij verkiezingen ernstig misbruiken.

4.  In Nederland kan alleen geregeerd worden met coalities. Sinds 1994 is dat steeds met drie partijen geweest. Het kan zo zijn dat na de volgende verkiezingen dat zelfs alleen met minstens 4 partijen kan. Daarbij wordt vooraf via een regeeraccoord veel vastgestelegd en zijn de regeringsfracties vervolgens daaraan gebonden. Kamerstemmingen hebben vervolgens een zeer voorspelbare uitkomst.

5. Onze politieke structuur is heel erg topdown. Terwijl de samenleving, mede onder invloed van technologie, een tegengestelde trend kent.

6.  Ons kiesstelsel houdt in dat er hele lage drempels zijn, waardoor een partij snel met 1 zetel in de kamer kan komen. Mede onder invloed van de maatschappelijke ontwikkelingen lijkt het erop dat de grote partijen kleiner worden en dat er meer partijen bij komen. Dat maak het minder makkelijk om een stabiele regering te vormen. Dat heeft negatieve invloed op de slagvaardigheid en de levensduur.

In het licht van de val van het kabinet en het feit dat we snel verkiezingen krijgen, waarna het waarschijnlijk moeilijk is om een stevige regering te vormen wil ik aandacht vragen voor mijn artikel uit 2003 en een voorstel voor een nieuwe vorm van democratie.  Een die beter is aangepast aan de wereld anno 2010.

Zelf denk ik dat het niet goed is om aan een bestaand systeem iets toe te voegen en dan te denken dat het wel werkt (zoals het duale stelsel voor het benoemen van wethouders van buiten de raad, dat nu bijna 10 jaar het geval is). Ook denk ik niet dat het voorstel van de Burgerdemocratie zoals ik het heb geschreven in Nederland wordt ingevoerd omdat de partijen die in de regering zitten denken dat het wel verstandig is voor de toekomst van Nederland. Veranderingen worden slechts toegevoegd als er geen andere keuze is en machthebbers denken dat ze zonder die ingreep hun macht zeker zullen verliezen (zie de invoering van de parlementaire democratie in 1848 kwam na het uitbreken van een revolutie in Berlijn en parij). Maar misschien dienen zich na de verkiezingen situaties aan, waarbij dit voorstel (of een andere) echt serieus genomen wordt en een rol speelt bij de gedachtenvorming voor die nieuwe democratie. Daarom ook opnieuw aandacht voor het voorstel. (En misschien kennen jullie mensen waarvan jullie het belangrijk vinden dat ze dit plan leren kennen). 

Ben benieuwd naar jullie reacties.

Het massale gebruik van internet zorgt ervoor dat je met een steeds groter deel van de mensheid een-op-een kan communiceren, maar ook dat je met steeds mee mensen gemeenschappelijk instrumenten deelt. Met instrument bedoel ik dan niet alleen een voorwerp (zoals een laptop computer of een Iphone), maar ook -en vooral- een website of tool, zoals Google, Youtube en Facebook. Youtube bestaat nog geen 5 jaar en het is vrijwel wereldwijd ingeburgerd. Facebook nog korter en er zijn al meer dan 350 miljoen gebruikers.

Wat inventieve organisaties of individuen bedenken is binnen notime wereldwijd te gebruiken. Daarbij zijn de kosten vaak nihil of erg laag. Als je 10 jaar terug gaat in de geschiedenis van internet (en toen dachten we al dat we ver waren gekomen) toen waren nog veel dingen of niet mogelijk, of omslachtig of relatief duur. En je kunt ook steeds meer makkelijke tools gebruiken voor werkzaamheden die anders heel omslachtig waren of zelfs onmogelijk.

Ik heb een aantal applicaties op mijn IPhone waar ik elke keer als ik ze gebruik gewoon van geniet. Hoe handig ze zijn en hoe mooi ze werken. Omdat ik het dan vergelijk hoe dat 5 of 10 jaar geleden ging.  (Er is een mooie Amerikaanse website waar je de populaire applicaties kan zien van een aantal richtinggevende Amerikanen op het gebied van technology en design.)

Deze website is gebouwd met behulp van tools (zoals WordPress) die op heel eenvoudige manier dingen mogelijk maakt, die 5 jaar geleden of niet konden of veel geld hebben gekost. Rondom Facebook en Twitter zijn allerlei applicaties en tools gebouwd die het gebruik ervan nuttiger en/of leuker maken. Alleen al voor Facebook is er een spel (Farmville)  waar je boer kan zijn dat door meer dan 65 miljoen mensen gespeeld wordt. (In een Amerikaans tijdschrift werd gesteld dat er in Amerika 20 keer zoveel virtuele boeren zijn dan echte boeren).

En dan te bedenken dat je ook zeker weet dat het de komende 5 jaar nog veel sneller zal gaan dan de vorige (want zo is het met de digitale ontwikkelingen vanaf de eerste dag gegaan).

Ik vind het belangrijk nieuwe ontwikkelingen in de gaten te houden en zo mogelijk zelf te ervaren. Daarna kan ik dan zien of het al dan niet iets voor mij betekent. (Daarom protesteer ik ook tegen mensen die over allerlei nieuwe technologische ontwikkelingen een mening hebben, zonder dat ze er zich echt in hebben verdiept).

Vanaf vandaag heb ik de Wibiya Toolbar onderin mijn website toegevoegd. Het biedt diverse interessante extra mogelijkheden. Het vertalen in een andere taal van pagina’s van de site (maar dat is dus alleen belangrijk voor mensen die dit niet kunnen lezen). Het zoeken binnen de site. Het koppelen met Twitter en Facebook. En zeker ook het kunnen communiceren met anderen die de site ook aan het bezoeken zijn.

Probeer het eens uit. En als jullie nog suggesties hebben voor andere interessante extra mogelijkheden dan hou ik me aanbevolen. (Ik ben al bezig met Yubby. Komt binnenkort. Hier een voorbeeld van wat dat is op de site van mijn zoon Marc.)

De opnamen in 2004 waren drie weken na de moord op Van Gogh. Wilders was drie maanden ervoor uit de VVD gezet/gestapt. Het nieuwe kabinet zat een half jaar.

Na de opnamen van het programma heb ik de DVD gekregen met het complete gesprek (van ongeveer 1 uur) wat ik in 2004 heb gevoerd. Het is heel jammer dat de programmamakers die hele tape niet via internet beschikbaar stellen. (Ik heb gevraagd of ik dat dan zelf mocht doen, maar de rechthebber -NPS- weiger dat om de een of andere reden).

Zowel in 2004 als in 2009 gaf ik aan dat ik denk dat ik het qua hoofdlijnen op de diverse terreinen die we besproken hebben wel ongeveer goed zal hebben, maar dat op de detailinvulling er natuurlijk veel niet uitgekomen zal zijn. En ik denk dat als je de uitzending gezien hebt je wel ongeveer die indruk zal hebben. Daarbij is het ook zo dat bepaalde voorspellingen uit 2004 in 2009 niet uitgekomen zijn, maar de kans zeker aanwezig is dat het in de toekomst nog wel uitkomt, maar blijkbaar de periode van 5 jaar tekort was. Zo maak ik me nog steeds ongerust voor een terroristische aanval met een vuile bom. Tegelijkertijd kan je ook vaststellen dat het moment waarop je zoiets gevraagd wordt ook invloed heeft op je verwachtingen. Niet alleen worden de vragen van Jeroen voor een deel bepaald door de gebeurtenissen van dat moment, maar ook je antwoorden worden daar voor een deel door bepaald. Als het gesprek niet eind november 2004 had plaatsgevonden, maar eind oktober 2004 -dus voorafgaade aan de moord op van Gogh- was dat gesprek toch enigszins anders. (Zo hebben we in 2004 vrij weinig over technologie gesproken en de gevolgen daarvan. Was -zeker voor mij- toch een interessant onderwerp. Bedenk dat op dat moment YouTube nog niet bestond, noch Facebook en Twitter).

Bij mijn lezingen geef ik vaak het volgende voorbeeld. In 1910 was er iemand die voorspelde dat in 2000 iedereen over een vliegtuigje zou beschikken en daarmee overal naar toe kon gaan. Nu zou je kunnen zeggen dat die voorspelling letterlijk gezien niet is uitgekomen. Maar functioneel gezien wel. Als je wilt ben je snel op een vliegveld en kan je in een vliegtuig zitten en naar vrijwel iedere plek op aarde vliegen.

Zo kan het gebeuren met veel voorspellingen. De kans dat ze letterlijk uitkomen is vaak klein, maar als je op een wat hoger abstractieniveau blijft zitten dan is de kans wel groot. Als je op technologie gebied naar de toekomst kijkt dan zijn een aantal belangrijke trends te zien. We zullen altijd en overal online zijn. Alles komt online (apparaten en voorwerpen). Je hebt er geen computer of telefoon meer voor nodig, althans niet in een zichtbare vorm. En alles zal mt alles gecombineerd kunnen worden. Maar hoe zich dat nu feitelijk zal aandienen weet ik niet. Wel zal het zo zijn dat je op elke plek waar je bent alle informatie hebt die je op dat moment nodig hebt, gezien vanuit jouw persoonlijke insteek. Zo denk ik dat dit filmpje een goede indruk geeft van welke richting we uitgaan. Maar niet omdat het apparaat precies op die manier er over een tijdje zal zijn. Maar wel dat de functionaliteiten die dit apparaat laat zien in de niet zo verre toekomst beschikbaar zullen zijn (en waarschijnlijk ook nog andere die erop lijken, maar we nu niet eens kunnen bedenken).

En vind je het leuk om “15 jaar later” mee te maken. Lees dan mijn boek uit 1995 over de door mij verwachte opkomst van internet.  Op dat moment waren er in Nederland minder dan 100.000 internetgebruikers.

Ik denk dat tussen 2010 en 2020 de politieke structuren in de Westerse democratieen veranderingen gaan doormaken. Onze inrichting van onze maatschappij en een volledig achterhaald systeem dat de naam democratie eigenlijk niet zou mogen hebben, sluit steeds minder aan bij de ontwikkeling van die samenleving. De top-down structuur van het systeem blijkt een steeds grotere kloof teweeg te brengen tussen de overheid en de burgers, hetgeen tot steeds grotere verschuivingen zal leiden bij verkiezingen en -mede daardoor- tot een steeds zwakker bestuur. Het systeem in Nederland is uit het lood geslagen en de kans dat het zonder ingrijpende veranderingen weer in het lood kan worden gezet is klein. 

Het gebrek aan professionaliteit (en helaas ook met regelmaat het gebrek aan integriteit) van het systeem komt voor de massa vaak pas naar voren als men onderzoekscommissies benoemd bij grote incidenten. Zoals onlangs weer bij de Amsterdamse N-Z lijn, maar zo kan je een rijtje noemen van de laatste 15 jaar. Overheden die facades hebben opgehouden waardoor je als burger zou moeten denken dat ze bij hun besluiten weten wat ze doen en bij de uitvoering van de werkzaamheden een bepaalde kwaliteit in acht houden.

Helaas is het zo dat dit gebrek aan professionaliteit (en integriteit, waarbij men vaak probeert de eigen fouten en gebreken met man en macht verborgen te houden) op veel meer plekken van de overheid en op veel meer momenten dan waar we die onderzoekscommissies voor hebben, voorkomen.  Zo weet ik uit het bestuderen van de dossiers dat al die wanstaltige fouten die gemaakt zijn bij de Schiedammer Parkmoord (en die we alleen kennen dankzij de bekentenis van de echte dader en de onderzoekscommissie die daarna is begonnen) veel vaker voorkomen bij het werk van het OM, politie en NFI. Werk dat niet alleen ervoor zorgt dat er onschuldigen jarenlang vast zitten, maar ook -en minstens net zo erg-  nog veel meer daders niet gepakt/veroordeeld zijn. Maar wat wil je als de baas van het OM (Harm Brouwer) schaamteloos voor de media staat te liegen (ik heb daarover in de uitzending gesproken en heb dat o.a. in mijn pleidooi bij de rechtbank in de strafzaak wegens smaad die tegen mij gevoerd is, verteld en volledig onderbouwd. Ben je in die pleidooi geinteresseerd dan moet je me even een mail sturen: maurice@dehond.nl).

Als men krampachtig probeert de fouten onder de pet te houden dan weten we in ieder geval dat men die fouten blijft maken en ook niet bereid is zelf lering te trekken van hetgeen men fout doet. (Zo ben ik in september door een journalist benaderd voor een artikel in het blad Opportuun mee te werken aan een artikel in de serie BuitenOm. Waar buitenstaanders hun mening geven over het OM.  Ik heb een uitgebreid gesprek met hem gevoerd en verteld wat er volgens mij aan schortte. Het uitgewerkte artikel van dat interview heb ik nooit gezien, maar kreeg wel een melding van iemand van het OM dat het een fout was dat men mij had geinterviewd, maar dat het artikel niet geplaatst zou worden!)

Leuk vond ik zelf het gesprek met Jeroen ten aanzien van technologie en zijn dedain over Twitter. Wat mij vaak opvalt is dat over nieuwe technologie (en dat was ook al mijn ervaring bij de opkomst van de PC aan het begin van de jaren 80 en internet rondom 1995) mensen vaak een afwijzende mening hebben zonder dat ze er eerst goed mee kennis hebben gemaakt. In 1985 was er een discussie op de televisie van schrijvers over de PC. Allemaal spraken zij hun afschuw uit over het werken met een PC, ipv met een pen of schrijfmachine. Je kon meteen zien, volgens hen, als iemand met de PC een boek had geschreven en zelf zouden ze er nooit mee werken…….  En ook weet ik nog goed hoe afwijzend de reclamewereld aan het eind van de 80er jaren reageerden op de Mac……..

Het gaat mij er nooit om dat mensen de nieuwe technologie MOETEN gebruiken. Dat is vanzelfsprekend hun eigen keuze. Maar wat mij altijd irriteert is als mensen met betrekking tot technologische ontwikkelingen waarbij je ziet dat velen het al aan het gebruiken zijn, hun oordeel klaar hebben, zonder dat ze zelf enige tijd en energie hebben besteed om er echt mee kennis te maken. En zeker mensen die in verantwoordelijke posities zitten (in bedrijf, politiek of media) kunnen daarmee dan fouten maken, omdat ze uit onwetendheid de verkeerde beslissingen nemen. Zo zeg ik altijd dat als Wim Kok in de jaren negentig wel zelf een enthousiaste PC- en internetgebruiker was geweest hij niet verantwoordelijk was geweest voor de aanleg van de Betuwelijn, maar voor een glasvezelnet naar ieder huis en kantoor in Nederland, zodat we al van het begin van deze eeuw een grote voorsprong hadden gehad op de rest van de wereld ipv miljarden en miljarden besteed te hebben aan iets wat voor de economie van Nederland veel minder rendement geeft.

Een ding weet ik zeker. De komende 5 jaar zal er (nog) meer veranderen dan de afgelopen 5 jaar en ik ben bang dat we daar slecht op voorbereid zijn. Als er veel verandert ontstaan er veel kansen. En als je die kansen niet ziet zijn er alleen maar bedreigingen!

P.S. Ik vraag jullie aandacht voor deze oproep die ik per mail ontving. Ik weet helaas hoe jong je al als vrouw borstkanker kan krijgen en wat het voor gevolgen heeft:

Bianca Bolleurs heeft 6 november een petitite geopend met het verzoek het bevolkingsonderzoek naar borstkanker te vervroegen naar 30-jarige leeftijd (leeftijd waarop bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker plaats vindt).
Borstonderzoek wordt pas vanaf 50-jarige leeftijd standaard bij iedere Nederlandse vrouw uitgevoerd. Dit is veel te laat, omdat borstkanker helaas ook steeds vaker wordt vastgesteld bij vrouwen jonger dan 50 jaar.

De petitie is ondertekenbaar, hij zal worden ingediend in maart 2010, tot die tijd is het belangrijk dat er zoveel mogelijk handtekeningen worden verzameld.

Dit is de link:
http://borstkankeronderzoek.petities.nl

In het rapport staat een werkdefinitie van Government 2.0. Dit is de vertaling: “Government 2.0 gaat niet specifiek om sociale netwerken of een benadering van welk onderwerp dan ook via technologie. Het vertegenwoordigt een fundamentele verandering in de implementatie van het openbaar bestuur – naar een open manier van samenleven en samenwerken, waar (zoveel als mogelijk is) een open manier van raadpleging is, alle informatie open is, kennis wordt uitgewisseld, wederzijdse erkenning van expertise plaatsvindt en een wederzijds respect is van gedeelde normen en waarden en men weet hoe men omgaat met het feit dat men het onderling niet eens is. Technologie en sociale instrumenten zijn een belangrijk onderdeel van deze verandering, maar in essentie alleen een facilitator van het proces.”

Hier tref je een samenvatting van het Australische rapport door Joe Trippi. En hier wat meer over het onderwerp.

In het conceptrapport van de Australische Commissie staat in hoofdstuk 4.2 uitgelegd wat Government 2.0 is. Hieronder dat hoofdstuk waarin uitgelegd wordt hoe anno 2009 het woord “SAMEN” in de politiek kan worden ingevuld:

“At its simplest level the term ‘Government 2.0’ is the result of applying Web 2.0 collaborative tools and practices to the processes of government. As they have outside of government, these tools and practices can increase productivity and efficiency. Yet this report is guided by the conviction that it can be much more than this. As Australia’s self-organised Government 2.0 Google Group puts it:

Government 2.0 is not specifically about social networking or technology . . . . It represents a fundamental shift in the implementation of government – toward an open, collaborative, cooperative arrangement where there is (wherever possible) open consultation, open data, shared knowledge, mutual acknowledgment of expertise, mutual respect for shared values and an understanding of how to agree to disagree. Technology and social tools are an important part of this change but are essentially [just] an enabler in this process.

Given that government should be inherently collective and collaborative, the potential of a Web 2.0 enabled approach to government – what we call Government 2.0 – is potentially transformative. It offers the opportunity to make representative democracy more responsive, and more participatory. The incorporation of Web 2.0 technology into government engagement offers a unique opportunity to achieve more open, transparent, accountable and responsive government.

A Government 2.0 culture is open to the opportunities presented by technology, and is willing to listen, to engage with its citizens – indeed to invite them to directly collaborate in their own governance. It is a government that is in many ways more exposed: to criticism and unsought comment, but also to new ideas and informed feedback. These cultural challenges are at the heart of Government 2.0 and more profound than the technical and other challenges of adopting new technologies.

Government 2.0 will also subtly change the relationship between citizens and government. It will open up opportunities for citizens to engage more directly and collaboratively with public servants. But this will occur only where government agencies and public servants encourage their involvement – not just by inviting it, for we have no shortage of such invitations today – but by responding in ways that demonstrate their appreciation of public contributions. And of course alternatives should continue to be provided for those not wishing or able to engage online.

Further, increasing citizen participation pre-supposes access to information. Here Government 2.0 takes the next step in the evolution of open government by strengthening freedom of information rights and building upon those rights of access, rights to freely re-use, republish, repurpose and otherwise add value to government information. In short, to use the words of the Freedom of Information Bill currently before Parliament Government 2.0 takes as a premise that “information held by the Government is to be managed for public purposes, and is a national resource”.

A Government 2.0 culture represents a shift to an assumption that government information is open by default, in the absence of good reasons to the contrary. Not only would this represent cost savings in the administration of access requests, but, as argued elsewhere in this report, it makes information available for a range of new uses including uses that provide important social and community benefits.

Policy changes mandated by governments, and legal changes by Parliament, are necessary to make this transition. However many of these are either in place or in contemplation. While these changes are necessary they are not sufficient for Government 2.0 to take hold. For the transition cannot be forced. It must come to infuse the culture of public agencies and their operatives. It must become ‘the way we do things here’. This will be a difficult transition to negotiate.

The promise of Government 2.0 is a rich one, however, and this is not the kind of challenge that Australians are likely to resile from. If Australia fails to fully grasp the potential of Government 2.0 we will lose the opportunity to increase the effectiveness of policy making and forsake the opportunity to draw citizens into closer collaboration with their government. Our nation’s innovative capacity will also suffer and the country will falter in its ambition to achieve a world class public service.”

In Nederland zijn er een aantal ambtenaren bezig met dit ook in Nederland van de grond te krijgen, zoals deze. Maar het lijkt meer op wat sneeuwklokjes die in december al naar boven komen, maar de winter moet nog komen. Als burger merk je er nog niets van.

Er is een hele grote cultuuromslag nodig aan de top van de piramides van de overheid, maar die weg is nog zeer lang. (Weer geillustreerd als je vandaag de korpschef van Rotterdam hoorde schutteren als het ging over het onderwerp welke conclusies hij zelf trok uit het rapport van de COT over het falen van de politieorganisatie rondom de incidenten in Hoek van Holland).