Ons systeem heeft een aantal  slechte effecten:

1. Als een kabinet valt duurt het 7 a 8 maanden voorrdat er een nieuwe regering is In een regeerperiode die (zoals na de laatste twee verkiezingen circa 36 maanden duurt) houdt dat in dat we 15 a 20% van die periode geen missionair kabinet hebben.

2. Kiezers kunnen via hun stem slechts op een (heel) indirecte wijze invloed hebben op de vorming van het kabinet en wie premier wordt. 

3. Tussen verkiezingen heeft de kiezer in Nederland niets te zeggen. Er is geen enkele methode in ons staatsrecht waarop kiezers die vinden dat de volksvertegenwoordigers hun mandaat gegeven bij verkiezingen ernstig misbruiken.

4.  In Nederland kan alleen geregeerd worden met coalities. Sinds 1994 is dat steeds met drie partijen geweest. Het kan zo zijn dat na de volgende verkiezingen dat zelfs alleen met minstens 4 partijen kan. Daarbij wordt vooraf via een regeeraccoord veel vastgestelegd en zijn de regeringsfracties vervolgens daaraan gebonden. Kamerstemmingen hebben vervolgens een zeer voorspelbare uitkomst.

5. Onze politieke structuur is heel erg topdown. Terwijl de samenleving, mede onder invloed van technologie, een tegengestelde trend kent.

6.  Ons kiesstelsel houdt in dat er hele lage drempels zijn, waardoor een partij snel met 1 zetel in de kamer kan komen. Mede onder invloed van de maatschappelijke ontwikkelingen lijkt het erop dat de grote partijen kleiner worden en dat er meer partijen bij komen. Dat maak het minder makkelijk om een stabiele regering te vormen. Dat heeft negatieve invloed op de slagvaardigheid en de levensduur.

In het licht van de val van het kabinet en het feit dat we snel verkiezingen krijgen, waarna het waarschijnlijk moeilijk is om een stevige regering te vormen wil ik aandacht vragen voor mijn artikel uit 2003 en een voorstel voor een nieuwe vorm van democratie.  Een die beter is aangepast aan de wereld anno 2010.

Zelf denk ik dat het niet goed is om aan een bestaand systeem iets toe te voegen en dan te denken dat het wel werkt (zoals het duale stelsel voor het benoemen van wethouders van buiten de raad, dat nu bijna 10 jaar het geval is). Ook denk ik niet dat het voorstel van de Burgerdemocratie zoals ik het heb geschreven in Nederland wordt ingevoerd omdat de partijen die in de regering zitten denken dat het wel verstandig is voor de toekomst van Nederland. Veranderingen worden slechts toegevoegd als er geen andere keuze is en machthebbers denken dat ze zonder die ingreep hun macht zeker zullen verliezen (zie de invoering van de parlementaire democratie in 1848 kwam na het uitbreken van een revolutie in Berlijn en parij). Maar misschien dienen zich na de verkiezingen situaties aan, waarbij dit voorstel (of een andere) echt serieus genomen wordt en een rol speelt bij de gedachtenvorming voor die nieuwe democratie. Daarom ook opnieuw aandacht voor het voorstel. (En misschien kennen jullie mensen waarvan jullie het belangrijk vinden dat ze dit plan leren kennen). 

Ben benieuwd naar jullie reacties.

Zijn analyses komen overeen met die van mij. De oplossingsrichting lijkt ook op die ik in 2003 omschreef in mijn artikel “Het huis van Thorbecke staat op instorten”.

Ook de dubieuze rol van de oude media bij dit slechte functioneren van onze politieke structuur onderschrijf ik volkomen. De conservatieve neiging van onze politieke structuur wordt mede in de hand gewerkt door de wijze waarop de media zich opstellen. (Helemaal wars van vernieuwing).

Helaas is het zo dat juist het systeem zelf zoals het nu opereert ervoor zorgt dat de vernieuwingen niet van binnenuit zullen plaatsvinden. Men wil noch onderkennen hoezeer men zelf een onderdeel is van het probleem, noch wil men op welke manier dan ook macht afgeven.

De veranderingen in de richting van wat in ‘t Veld beweert en ik zullen niet vrijwliig gaan, maar via een zeer problematische periode. De kruik gaat net zo lang te water tot hij barst, maar dat houdt nog niet in dat vervolgens de nieuwe verbeterde situatie er snel komt.

Teveel mensen op cruciale plaatsen in onze samenleving (zowel bij de overheid als daaraan gerelateerd) maken deel uit van de bestaande machtsstructuur (behoren tot die weinigen die nog lid zijn van die politieke partij) en zij hebben belang de situatie zo lang mogelijk te laten zoals deze is. En ook bij de nieuwe politieke partijen merk je dat zij zodra zij een grote aanhang hebben niet bezig zijn met die vernieuwingsslag, maar zich conformeren aan het bestaande systeem. D66 is daar een goed voorbeeld van. Heeft sinds haar oprichting in 1966 bijna 20 jaar in de regering gezeten. Maar niets van hun streven veranderingen te realiseren in onze politieke cultuur hebben zij kunnen realiseren, laat staan officiele bestuurlijke vernieuwingen.

De gevolgen van datgene wat In ‘t Veld constateert over onze bestuurscultuur en het niet benutten van de kennis, betrokkenheid en know-how van burgers zijn groot. Zo is er geen enkele visie op Nederland in de toekomst, Nederland in een sterk veranderende en nieuwe wereld. En die breekt ons uiteindelijk zowel economisch als sociaal op.